Wednesday, February 19, 2020

"വാലിന്മേൽ പൂവും വാലിട്ടെഴുതിയ വേൽമുനക്കണ്ണുമായി വന്ന വേശക്കിളിമകളേ ...."

#100DaysOfSongs - പാട്ടോർമ്മകളുടെ നൂറുദിനരാത്രങ്ങൾ!

വർഷം 1994
ഇന്നത്തെ പാട്ടോർമ്മ ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാ പെൺകുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയാണ്.... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഈ പാട്ടുകേട്ടത് എപ്പോഴാണെന്ന് കൃത്യമായി ഓർമയില്ല - റേഡിയോയിലെ പുതിയ പാട്ടുകളിലൂടെയോ, ചിത്രഗീതത്തിലൂടെയോ ആകണം. ഒരു ചേട്ടച്ഛൻ നോക്കിവളർത്തിയ കുഞ്ഞിൻ്റെ സിനിമ കണ്ടത് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ കാസറ്റിട്ടപ്പോഴാണ് - എനിക്ക് രണ്ടുചേട്ടച്ഛന്മാർ ഉള്ളതുകൊണ്ടാകും ആ സിനിമ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായത്! വളർന്നു വലുതാകുമ്പോൾ അഹങ്കാരിയായിപ്പോയ സിനിമയിലെ പെങ്കൊച്ചിനെ നോക്കി ആ വീട്ടിലെ അമ്മയും പറഞ്ഞു, അല്ലേലും ഇപ്പോഴത്തെ പെൺപിള്ളേർക്കൊക്കെ രണ്ടടിയുടെ കുറവുണ്ടെന്ന്!

ആദ്യമായ് കേട്ടതുമുതൽ ഇന്ന് കേൾക്കുമ്പോഴും അറിയാതെ മനസൊന്ന് തരളമാകും, സ്നേഹം വരും ഉള്ളിൽ, ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും ...

"വാലിന്മേൽ പൂവും
വാലിട്ടെഴുതിയ വേൽമുനക്കണ്ണുമായി
വന്ന വേശക്കിളിമകളേ ...."

ഈ പാട്ടിനെ ഞാൻ അന്നുമുതൽ സൂക്ഷിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നതാ പെൺകുട്ടി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പാടിയുറക്കാനും കളിപ്പിക്കാനും. ചേട്ടമ്മാർക്ക് രണ്ടാൾക്കും ആൺകുട്ടികൾ ആയതോടെ അടുത്ത ഊഴം എന്റേതായപ്പോൾ - താച്ചു ഉണ്ടാകും മുൻപ് എന്നെ വയറുകാണാൻ വന്ന എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു, പെൺകുഞ്ഞു തന്നെ! അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ അമ്മൂമ്മമാരും, രണ്ട് ചേടത്തിയമ്മമാരും ചെർപ്പുളശ്ശേരിയിൽ ചേച്ചിയും എന്നുവേണ്ട എല്ലാരും പെങ്കൊച്ച് വയറ്റിലുണ്ടെങ്കിലുള്ള ലക്ഷണങ്ങളും പെണ്കുഞ്ഞിനുള്ള പേരുമൊക്കെ തകൃതിയായി ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യത്തേത് നഷ്ടമായ ഒരനുഭവം ഉണ്ടായിരുന്നത്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും പേരൊന്നും ആലോചിക്കാതെ കുഞ്ഞ് നല്ല ആരോഗ്യത്തോടെ ഇരിക്കണേ എന്ന് മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു. ആണായാലും പെണ്ണായാലും ആരോഗ്യമുള്ള കുഞ്ഞാകണേ, കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ കിട്ടണേയെന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുപ്രാർത്ഥിച്ചാണ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പ്രസവിക്കാൻ പോയത്.

ഓപ്പറേഷൻ ടേബിളിൽ കണ്ണും തുറന്നു എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും കിടന്ന എന്നോട് അനസ്തേഷ്യ നൽകിയ ഡോക്ടർ എന്താണ് ഉറങ്ങാത്തത് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. സത്യത്തിൽ പേടിയായിരുന്നു, കുഞ്ഞിനെ പുറത്ത് കാണുംവരെ! എടുത്തയുടനെ കോർഡ് മുറിക്കാതെ തന്നെ ഡോക്ടർ എൻ്റെ മുഖത്തിന് മുകളിലേക്ക് കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു "മോനാണ് ആർഷാ". (എനിക്ക് ആ കർക്കശക്കാരൻ മുരടൻ ഡോക്ടറിനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ഒരൊറ്റ മുഹൂർത്തത്തിന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനോട് ആജീവനാന്തം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!) മോനാണ് എന്ന് കേട്ടതും ഞാൻ ഈ "പെങ്കൊച്ച്" കഥപറഞ്ഞ എല്ലാവരുടേയും മുഖമോർത്ത് അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ ചിരിച്ചതോടെ അനസ്തിസ്റ്റ് വീണ്ടും എന്നെയൊന്നു നോക്കി - ഇതിൻ്റെ പിരി മൊത്തം പോയോ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ!

രണ്ടാമൻ -ദിച്ചപ്പൻ - ഇവിടെയാണല്ലോ ജനിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് അഞ്ചാം മാസം ആയപ്പോൾ തന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നു, താച്ചു 'ബേബി ബ്രദർ' വിശേഷം നല്ലോണം കൊണ്ടാടുകയും ചെയ്തു. അവൻ പറയുന്നത് അവൻ പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാണല്ലോ ബേബി, അതുകൊണ്ട് അവനറിയാമായിരുന്നു അനിയൻ ആണെന്ന് എന്നാണ്. രണ്ടാമതും മോനാണ് എന്നറിഞ്ഞപ്പോഴും ആരോഗ്യത്തോടെ ആശാൻ പുറത്തെത്തണേയെന്നായിരുന്നു പ്രാർത്ഥന. എൻ്റെ 'അമ്മ മാത്രം പറഞ്ഞു "ഞാനിനി ആർക്ക് വള വാങ്ങിക്കൊടുക്കും!" - ആ വാങ്ങാനുള്ള വളയൊക്കെ ആദ്യം എനിക്ക് വാങ്ങിത്താ എന്ന് പറഞ്ഞത് ശരിക്കങ്ങോട്ട് ഏറ്റില്ല  അത്യാവശ്യം കോംപ്ലിക്കേഷൻസൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഗർഭവും, ഓപ്പറേഷനും കൂടിയായപ്പോൾ ഈ പാട്ടിനെ ഞാൻ പതുക്കെ മടക്കി ഉത്തരത്തിൽ വെച്ചതായിരുന്നു  . കെട്ടിയോന്റെ വീട്ടിൽ ചേച്ചിക്ക് ഒന്നും, അനിയന് ഒന്നും എന്ന കണക്കിൽ രണ്ടു പെൺകുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉള്ളത്കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെട്ടു പോരുവായിരുന്നേ.

അങ്ങനെയങ്ങനെയിരിക്കേ ഇതാ വന്നിരിക്കുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലും ഒരു കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് - ചേട്ടന് രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞാവ മോളാണ്... ആമിയ എന്ന ആമിക്കുട്ടി / മിയക്കുട്ടി! അവൾ വന്നതുമുതൽ മനസു മുഴുവൻ ഈ പാട്ടാണ് ... ഇനിയെന്നും ഈ പാട്ട് എനിക്ക് അവളാണ്  എല്ലാ
പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളും രാജകുമാരിമാരായി വളരട്ടെ, ചേട്ടച്ഛൻ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ ചേട്ടന്മാരും അച്ഛൻമാരും ഉണ്ടാകട്ടെ ... 
അപ്പച്ചിയെപ്പോലെ മിടുമിടുക്കിയാകട്ടേ ആമിയക്കുട്ടി എന്ന് ഞാൻ പറയും - അവളുടെ അച്ഛനുമമ്മയും സമ്മതിക്കുമോ എന്നറിയില്ല! 


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
#HundredDaysOfSongs - നൂറു ദിവസത്തേക്ക് വളരെയേറെ പ്രിയപ്പെട്ട നൂറു പാട്ടുകൾ - അല്ലെങ്കിൽ നൂറുപേരെ ഓർമയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന പാട്ടുകൾ ചെറുകുറിപ്പുകളോടെ നിങ്ങളോട് പങ്കുവെയ്ക്കുകയാണ്.
പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട് ചില ചിതറിത്തെറിച്ച ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന ആളുകളെക്കുറിച്ച്‌ - അതിനുകാരണമാകുന്നത് ഒരു പാട്ടോ, ചിത്രമോ, സിനിമയോ, ഒരു പഴംചൊല്ലോ ഒക്കെയാകാം. ചിലപ്പോൾ വളരെയേറെ വിചിത്രമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാകും ഒരാൾ മറവിയുടെ വാതിൽ തുറന്നെൻ്റെ മുന്നിലെത്തുന്നത്. എന്നെക്കുറിച്ചും ആരൊക്കെയോ അങ്ങനെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്നോർത്തപ്പോൾ തോന്നിയ സന്തോഷമാണ് അടുത്ത 'നൂറു നാൾകൾ, നൂറു പാടൽ' പോസ്റ്റുകൾ 

Tuesday, February 18, 2020

"ഹൃദയവനിയിലെ ഗായികയോ .. യവനകഥയിലെ നായികയോ..!"

#100DaysOfSongs - പാട്ടോർമ്മകളുടെ നൂറുദിനരാത്രങ്ങൾ!

വർഷം 1990
ഇന്നത്തെ ഓർമ ഒരു ഫ്രോക്കുകാരിക്കുട്ടിയുടെ സ്വന്തം വേണുമാമനെക്കുറിച്ചാണ് 
അതേ അതേ നമ്മുടെ പാട്ടുകാരൻ വേണുഗോപാൽ തന്നെ. ഞാൻ മുൻപ് തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ ചില ഓർമ്മകൾ നമ്മളെ പുഞ്ചിരിപ്പിക്കാതെ വിടില്ല, അത്തരമൊരു ഓർമയാണ് എനിക്ക് ജി.വേണുഗോപാൽ എന്ന ഗായകൻ.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപൊരു ഉത്സവ കാലം. അന്നത്തെ ഉത്സവം എന്ന് പറഞാൽ ഇന്നത്തെ ഒരു ബിനാലെ ആണ് ബായ് ബിനാലെ! ആകെ മൊത്തം ഒരു സന്തോഷമാണ്... തിരക്കോട് തിരക്ക്, വിരുന്നുകാർ, സർവ സമയവും പാട്ട്, രാത്രികളൊക്കെ പ്രഭാപൂരം...

നാവായിക്കുളം ശ്രീ ശങ്കര നാരായണ സ്വാമി ക്ഷേത്രം പഴക്കമുള്ള പ്രസിദ്ധമായ അമ്പലമാണ്. പണ്ട് പറഞ്ഞതുപോലെ എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം ഈ അമ്പലം ചുറ്റിപ്പറ്റി ആയിരുന്നു. അമ്പലത്തിൻ്റെ മൂന്നു നടയ്ക്കും നേരെയുള്ള വീടുകളിൽ ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്, അമ്പട ഞാനേ! എന്ന് മൂക്കത്ത് വിരല് വയ്ക്കണ്ട ബായ്,  ഒക്കേം വാടകയ്ക്കാ . നാലര വയസു മുതൽ ഏകദേശം 12 വയസു വരെ ഞങ്ങൾ താമസിച്ചത് അമ്പലത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറേ കരയിലെ വീട്ടിലാ,ഇപോളും എന്റെ മോസ്റ്റ്‌ ഫേവറിറ്റ് വീടും അത് തന്നെ..പുറത്തിറങ്ങി ഇടത്തേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടം, രണ്ടാം മിനുട്ടിൽ അമ്പല മതിലിൽ തട്ടും... വീടിനു വലത് മണ്ണിടവഴിക്ക് അപ്പുറം അമ്മന്കൊവിൽ എന്ന ചെറിയ അമ്പലം. (അങ്ങനെ മൊത്തത്തിൽ ഒരു ആദ്ധ്യാത്മിക ലോകത്തായിരുന്നു കുട്ടിക്കാലം, എന്നിട്ടും നന്നായില്ല).

എല്ലാ പരിപാടിക്കും മുൻപന്തിയിൽ ഉണ്ടാകും ഞാനും എന്റെ ഗാങ്ങും. മുൻപന്തി എന്ന് വെച്ചാൽ, അതിനും മുന്നില് സ്ഥലം ഇല്ല. സ്റ്റേജിനു മുന്നില് വെച്ചിരിക്കുന്ന ലൈറ്റ് സെറ്റ്അപ്പൊക്കെ ആൾക്കാർ തട്ടിയിടാതിരിക്കാൻ ഒരു കയർ വലിച്ചു കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും, ആ കയറിൽ പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കുറച്ചു പേരേ ഉള്ളു, അതിൽ ഒരാള് ഞാനാ. 8 മണിയുടെ പരിപാടിക്ക് 7 മണിക്കേ വീട്ടില് നിന്നും പുറപ്പെടും. അമ്മയ്ക്കും അപ്പുറത്തെ വീടുകളിലെ ചേച്ചിമാർ, മാമിമാർ ഒക്കെയ്കും പേപ്പർ ഇട്ട് സ്ഥലം പിടിക്കും. ഞാനുംന്റെ സില്ബന്ധിസ് മൂന്നാല് പേരും ഈ കയറിനു തൊട്ടു പിന്നിൽ കുറ്റിയടിക്കും.

അന്നത്തെ ഗാനമേള ശ്രീ.വേണുഗോപാൽ നയിക്കുന്നതാണ്. കാലം കുറച്ചു പഴയതാ, കോട്ടയം കുഞ്ഞച്ചൻ റിലീസ് ആയ സമയം, എനിക്കൊരു 6-7 വയസ് വരും. അന്ന് ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ നല്ല തിരക്ക് ആയതു കൊണ്ട് കുറച്ചു പിറകിലേക്കേ സ്ഥലം കിട്ടിയുള്ളൂ. ഗാനമേള തുടങ്ങി... ചാനലുകളും റിയാലിറ്റി ഷോകളും മൊബൈലുകളും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കാലത്ത് റേഡിയോ ആണ് പുത്യ പാട്ടു കേള്ക്കാനുള്ള ഒരേ ഒരു ഓപ്ഷൻ, പിന്നെ ആണ്ടിൽ ഒരിക്കലെ ഗാനമേളകളും.

ഗാനമേള മുന്നേറി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കൂട്ടത്തിലെ തരുണീമണി ചേച്ചിമാർക്ക് കോട്ടയം കുഞ്ഞച്ചനിലെ "ഹൃദയ വനിയിലെ" പാട്ട് കേള്ക്കാൻ വല്ലാത്ത മോഹം, ഏതൊക്കെയോ നിശബ്ദ പ്രണയങ്ങൾക്കുള്ള ഡെഡിക്കെഷൻ ആയിരുന്നിരിക്കണം,... എവിടെ നിന്നോ ഒരു തുണ്ട് പേപ്പർ അതിൽ കുനുകുനെ പാട്ടിന്റെ ആദ്യ വരി. 'നിറം' ഫില്മിൽ ശാലിനിയെ പൊക്കി സ്റ്റേജിൽ എത്തിക്കുന്നത് പോലെ എന്നെ ആരൊക്കെയോ പൊക്കി സ്റ്റേജിൽ എത്തിച്ചു.

ഫ്രിൽ ഉള്ള കുട്ടി ഫ്രോക്ക്‌ ഇട്ടു മാമാട്ടികുട്ടിയമ്മ സ്റ്റൈൽ മുടിയും, കണ്ണുകളിൽ നിറയെ കൌതുകവും ആയി സ്റ്റേജിൽ എത്തിപ്പെട്ട എന്നെ കണ്ടു ശ്രീ വേണുഗോപാൽ മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടിട്ടാകാം പുള്ളീടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി "മാമാ ദോ ആ ചേച്ചിമാര് ഈ പാട്ട് പാടാൻ പറഞ്ഞു " എന്ന് കയ്യ് ചൂണ്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞത്... എന്നെ സ്റ്റേജിൽ നിർത്തിത്തന്നെ അദ്ദേഹം ആ പാട്ട് പാടി...

"ഹൃദയവനിയിലെ ഗായികയോ ..
യവനകഥയിലെ നായികയോ..!"
പിറ്റേന്ന് ഞാൻ സ്കൂളിൽ കുറെ പൊങ്ങച്ചം പറഞ്ഞു അതിനെ കുറിച്ച് .
വർഷങ്ങൾ കുറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പോഴും G.വേണുഗോപാൽ എന്ന ഗായകനെ എവിടെ കണ്ടാലും ഒരു നിമിഷം ഞാനാ പഴയ ഫ്രോക്കുകാരി ആകും, ഒരു പുഞ്ചിരി ... എൻ്റെ ആരോ ആണ് ഇദ്ദേഹം എന്നൊരു തോന്നൽ 
(സംഭവം ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണെങ്കിലും ഇപ്പൊ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനെ 'മാമാ'ന്നോ uncle ന്നോ വിളിച്ചാൽ എപ്പോ അടി കിട്ടീന്നു ചോദിച്ചാൽ മതി...  പ്രായം പോയൊരു പോക്കേ (എനിക്ക്!) - ഇത് പണ്ടുപണ്ട് fb യിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയ സമയത്ത് ഞാൻ കുറിച്ച കുറിപ്പാണ്. ഇതേ കുറിപ്പ് പങ്കുവെക്കപ്പെട്ടതിലൂടെയാണ് എനിക്ക് വീണ്ടും വേണുച്ചേട്ടനോട് മിണ്ടാൻ അവസരം കിട്ടിയത്. പിന്നീടെത്ര കണിക്കൊന്നകൾ പൂത്തു ഓർമ്മയിലേക്ക് ... വേണുച്ചേട്ടൻ കൂടുതൽ പ്രിയപ്പെട്ട ആളായി ..ഇടയ്ക്കും മുറയ്ക്കും എന്നെ വായിക്കുന്ന ആളായി.... എൻ്റെ മാത്രമായൊരു കവിതാബുക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ വേണുച്ചേട്ടന്റെ കയ്യൊപ്പും പതിഞ്ഞിരുന്നു അതിൽ! കാലം -എത്ര സുന്ദരനായ മാന്ത്രികൻ  )

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Monday, February 17, 2020

"Jab koi baat bigad jaaye....."

#100DaysOfSongs - പാട്ടോർമ്മകളുടെ നൂറുദിനരാത്രങ്ങൾ!

വർഷം  2001
ചില പാട്ടുകള്‍ ചിലരെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ ആണ്, ചില കാലത്തെയോര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാണ്... ഈ പാട്ട് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് അപ്പുറത്തെ വല്യേച്ചിയുടെ വീട്ടില്‍ പഴയൊരു ബ്ലാക്ക്‌&വൈറ്റ് tv യുടെ മുന്നില്‍ വായും പൊളിച്ചിരുന്ന ഏതോ രംഗോലിക്കാലത്താണ്. അന്നീ ഹിന്ദി രാഷ്ട്രഭാഷ ആണെന്ന് അല്ലാതെ സിനിമാപ്പാട്ട് കേട്ട് വരി പഠിക്കാന്‍ തക്ക ബുദ്ധിയൊന്നും നമുക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല  അങ്ങനെയങ്ങനെ എത്രയോ രംഗോലി ഓർമ്മകൾ .. പക്ഷേ, ഇതൊരു പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ഓർമ്മയാകുന്നത് കുറെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്.
ഈ പാട്ട് കളര്‍ഫുള്‍ ആണെന്ന് മനസിലാകാന്‍ പിന്നെയും കുറെയേറെ നാളുകള്‍ എടുത്തു.. അപ്പോഴേക്കും വീട്ടില്‍ നിന്ന് പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു കേരളത്തിന്‍റെ വടക്കേ അറ്റത്ത്, കാസറോട് എത്തിയിരുന്നു പഠിക്കാനെന്ന പേരില്‍ (  ).

അവിടെ ഒരു തിരുവനന്തപുരംകാരി കൊച്ച്, വടക്കേയിന്ത്യയില്‍ നിന്നുള്ള ജീവിതത്തിന്‍റെ ബാക്കിയായിട്ടു നല്ല ഹിന്ദി പാട്ടുകള്‍ പാടുന്നത് കേട്ട് ചെവി കൂർപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ദാ വരുന്നൂ വീണ്ടും ആ പഴയ ബ്ലാക്ക്&വൈറ്റ് ഓർമ്മ!  "ജബ് കൊയി ബാത് ബിഗട് ജായേ " - അന്നാണ് വരികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് , "കൊള്ലാംലോ വീഡിയോണ്‍ " എന്നാണ് ആദ്യം തോന്നിയത് - എന്താ കാരണം? ചില പ്രത്യേക സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പറ്റിയ വരികളാണേയ് ‍  വേഗം അങ്ങട് ഹൃദ്വിസ്ഥമാക്കി -പക്ഷേ അവളെ പോലെ പാടാന്‍ അറിയാത്തത് കൊണ്ട് എങ്ങടും അതെടുത്ത് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നില്ല 
ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിലെ പവർക്കട്ടിൻ്റെ അലസ നിമിഷങ്ങളില്‍, കാസര്‍ഗോഡ് നിന്ന് തിരുവനന്തപുരം വരെയുള്ള 'മലബാര്‍ എക്സ്പ്രസ്സ്‌' യാത്രകളില്‍, സീനിയര്‍ റാഗിങ്ങ് സമയങ്ങളില്‍ ഒക്കെ ഈ പാട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട്, ഇന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പോഴിത് കേട്ടാല്‍ ആ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ജീവിതവും, ഫെബിന്‍ എന്ന കൂട്ടുകാരിയേയും മാത്രമേ ഓര്‍മ്മ വരാറുള്ളൂ... രണ്ടു പാട്ടുകളാണ് ആശാട്ടിയുടെ മാസ്റ്റർ പീസസ് - 'പെഹ്ലാ നഷാ പെഹ്ലാ ഖുമാ' എന്ന അമീർഖാൻ ഹിറ്റും,  പിന്നെയിതും. "പെഹലാ നഷാ " ഇനി മേലാൽ പാടരുതെന്ന് സീനിയേഴ്സ് ആരോ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവളീ രണ്ടാമത്തെ പാട്ടിൽ പിടിച്ചതെന്നൊരു കിംവദന്തി ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ഈ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ നമുക്കെത്ര പ്രിയപ്പെട്ടവർ ആണവരെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ, നമ്മളോട് പറയാതെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നേ പോകുന്ന ചിലരെയോർത്തു നെഞ്ചു വിങ്ങും!

വീണ്ടും യാദൃച്ഛികമായി ഈ പാട്ട് കേൾ‍ക്കുമ്പോൾ‍ നീണ്ട ഇടനാഴിയുള്ള ഹോസ്റ്റലിലെ ഒരു മുറിയിലിരുന്നു ഉരുണ്ട കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടി വിടർത്തി അവളിത് പാടുന്നു....
Jab koi baat bigad jaaye
Jab koi mushkil pad jaaye
Tum dena saath mera o humnava
Naa koi dhaa
Naa koi hei
Zindagi mei..thumhare sivaa
Tum dena saath mera o humnava......

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
#HundredDaysOfSongs - ഇന്നുമുതൽ നൂറു ദിവസത്തേക്ക് വളരെയേറെ പ്രിയപ്പെട്ട നൂറു പാട്ടുകൾ - അല്ലെങ്കിൽ നൂറുപേരെ ഓർമയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന പാട്ടുകൾ ചെറുകുറിപ്പുകളോടെ നിങ്ങളോട് പങ്കുവെയ്ക്കുകയാണ്.
പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട് ചില ചിതറിത്തെറിച്ച ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന ആളുകളെക്കുറിച്ച്‌ - അതിനുകാരണമാകുന്നത് ഒരു പാട്ടോ, ചിത്രമോ, സിനിമയോ, ഒരു പഴംചൊല്ലോ ഒക്കെയാകാം. ചിലപ്പോൾ വളരെയേറെ വിചിത്രമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാകും ഒരാൾ മറവിയുടെ വാതിൽ തുറന്നെൻ്റെ മുന്നിലെത്തുന്നത്. എന്നെക്കുറിച്ചും ആരൊക്കെയോ അങ്ങനെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്നോർത്തപ്പോൾ തോന്നിയ സന്തോഷമാണ് അടുത്ത 'നൂറു നാൾകൾ, നൂറു പാടൽ' പോസ്റ്റുകൾ 
#Day3