Wednesday, February 22, 2017

പ്രണയിക്കാം നമുക്ക്!



ഫെബ്രുവരി 14 - വാലെന്റൈന്‍സ്‌ ഡേ - സ്നേഹത്തിന്‍റെ/പ്രണയത്തിന്‍റെ/  ദിവസം. ആശംസകളോടെ തന്നെ തുടങ്ങാം! ഈ കുറിപ്പ് വായിക്കുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രണയദിന/ സ്നേഹദിന ആശംസകള്‍. ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസില്‍ എങ്കിലും തോന്നിയില്ലേ, പ്രണയദിനം കാമുകീകാമുകന്മാര്‍ക്ക് ഉള്ളതല്ലേ, അല്ലെങ്കില്‍ പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രം ഉള്ളതല്ലേയെന്ന്‍? ആ ചോദ്യത്തിനെ 'നമ്മള്‍ ചെറിയ മനുഷ്യരു'ടെ 'ഠാ' വട്ടത്തില്‍ നിന്നും, ആ 'വലിയ ലോക'ത്തിന്‍റെ വിശാലതയിലൂടെ  നമുക്കൊന്ന് കടത്തിവിട്ടാലോ?

പ്രണയത്തിന്‍റെ ആലങ്കാരികതകള്‍ യുവത്വത്തിനു മാത്രമേ ചേരൂ എന്നോര്‍ക്കുന്നവരോട് ഒരു ചോദ്യം - എന്നാണ് നിങ്ങള്‍ മറ്റൊരാളോട് 'ഇഷ്ടമാണ്' എന്ന് അവസാനമായി പറഞ്ഞത്? എന്നാണ് നിങ്ങളോട് ഒരാള്‍ 'നിന്നോടെനിക്ക് പ്രണയമാണ്/ഇഷ്ടമാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞത്? ഒത്തിരിയൊത്തിരി രാപ്പകലുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം...., ഓര്‍മ്മയ്ക്കും പിടി കിട്ടാത്ത അത്രയും നാളുകള്‍ക്ക് അപ്പുറമാണ് ഈ ചോദ്യത്തിനുത്തരം എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഈ ലേഖനം മുഴുവന്‍ വായിക്കണം.

ഓരോരുത്തരുടെ ഉള്ളിലും ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞും, പ്രണയിതാവും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണു പറയപ്പെടുന്നത്. എത്ര മുതിര്‍ന്നാലും ചില നേരങ്ങളില്‍ നമ്മളിലെ കുഞ്ഞുമനസ്സ് നമ്മളറിയാതെ പുറത്തു ചാടും. ചിലപ്പോള്‍ മക്കളോ, കൊച്ചു മക്കളോ, അപ്പോള്‍ കാണുന്ന ഒരു ഐസ്ക്രീംവില്‍പ്പനക്കാരനോ പോലും നമ്മളെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഒരു കുഞ്ഞാക്കാന്‍ സാധിക്കും. ചിലര്‍ വളരെ മനോഹരമായി അതിനെ ഉള്ളില്‍ത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ച്, പുറമേക്ക് പ്രായത്തിന്‍റെ ഇല്ലാമൂടുപടച്ചിരി അണിയും. മറ്റു ചിലര്‍, ഇത്തരം നിമിഷങ്ങളെ നമ്മള്‍ നഷ്ടമാക്കാനേ പാടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം മറ്റൊരു കുഞ്ഞാകും, കോണ്‍  ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന രുചിയെ ഒരുതുള്ളി താഴെ വീഴാതെ  നക്കിയെടുത്ത് ആസ്വദിക്കും! ജീവിതം ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ എത്രമാത്രം കൌതുകകരവും, രസകരവും ആണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നാറില്ലേ?

പ്രണയവും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ? പ്രണയത്തില്‍ ഉള്ളവരെ നിങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല - ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്, അവരാണീ ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും സുന്ദരന്മാര്‍/സുന്ദരിമാര്‍! അവരെ അങ്ങനെ ലോകോത്തര സുന്ദരീ സുന്ദരന്മാര്‍ ആക്കുന്നത് അവരുടെ പ്രണയം ആണ്. ഒരാള്‍ നമ്മളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നുള്ള, നമ്മളുടെ ചിരികള്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നുള്ള മനോഹരമായ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ അവരെ മൊഞ്ചന്മാരും മൊഞ്ചത്തികളുമാക്കുന്നു! ഇത്തവണത്തെ വാലന്‍ന്റൈന്‍സ് ദിനത്തിന് നമുക്കാ പ്രണയത്തിനെ കണ്ടെത്താം, എന്നിട്ട്  ഉറക്കെ പറയാം - "I love you!-എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ്! - മുത്സേ തുംസെ ബഹുത് പ്യാര്‍ ഹൈ! - നാന്‍ ഉന്നൈ കാതലിക്കിറേന്‍!!" 

  പക്ഷേ, വെയിറ്റ് വെയിറ്റ്!!   ഇനിയാണ് മില്യന്‍ ഡോളര്‍ ചോദ്യം - പ്രണയിക്കാന്‍ ആരുമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ഈ തിയറി എങ്ങനെ ബാധകമാകും? ആരോട് പറയും? പലപ്പോഴും പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കാറുണ്ട്, പണ്ട് പണ്ട് പ്രണയിച്ചിരുന്നു നമ്മള്‍ എന്ന്! അങ്ങനൊരു കാലമെന്ന്,..! പണ്ട് നമ്മളിങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല എന്ന്...! 

ഞാനിനി പറയുന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു  കേള്‍ക്കണം കേട്ടോ - ഇത് ആ സംശയക്കണ്ണോടെ എന്നെ നോക്കുന്ന ചുള്ളന്‍ ചെറുക്കനും, ഇതൊക്കെ വായിച്ചു  നാണം വരുന്ന ഇരുപതുകാരിയ്ക്കും, താല്‍പര്യമില്ലാതെ കോട്ടുവായിടുന്ന ബുദ്ധിജീവിക്കും, ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നതല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ അമ്മായിക്കും ബാധകമാണ്. എന്താണ് എന്നല്ലേ? നിങ്ങളോടൊക്കെ മറ്റാര്‍ക്കും പ്രണയമില്ല എങ്കിലും  ഒരാള്‍ക്ക് അതിഗംഭീരമായ പ്രണയമാണ്! നിങ്ങളുടെ പണമോ, പ്രശസ്തിയോ, സൌന്ദര്യമോ  വിഷയമാക്കാതെ നിങ്ങളിലെ നിങ്ങളെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട്..അതിഭീകരമായി പ്രണയിച്ചു കൊണ്ട് ഒരാള്‍! 

നിങ്ങളറിയാതെ നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന  ആ ആള്‍  ആരാണ് എന്നല്ലേ ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും ആലോചിക്കുന്നത്? പറയാം - അതിനു  മുന്‍പ് കുറച്ചുനാളുകള്‍ക്ക് മുന്‍പിറങ്ങിയ "ക്വീന്‍" എന്ന ചിത്രം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു ചോദ്യം.. വളരെ മനോഹരമായി കങ്കണ റൌണത് അഭിനയിച്ച് പുരസ്കാരങ്ങള്‍ വാരിക്കൂട്ടിയ സിനിമയാണ് ക്വീന്‍. സ്ത്രീപക്ഷ സിനിമയാണ്, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം പറയുന്ന സിനിമയാണ്. പക്ഷേ, അതിലൊക്കെ എന്നെ അത് ആകര്‍ഷിച്ചത് മനോഹരമായി പ്രണയം പറഞ്ഞ സിനിമ എന്ന രീതിക്കാണ്.. ക്വീന്‍  സിനിമ മുന്‍പ്  കണ്ടവരൊക്കെ, ഇപ്പോള്‍ "ആ സിനിമയില്‍ എബ്ടെപ്പാ പ്രണയം" എന്നും, "അതിലല്ലേ ആദ്യം നായകന്‍ നായികയേയും, പിന്നെ നായിക നായകനേയും മനോഹരമായി 'തേച്ചിട്ട്' പോകുന്നത്" എന്നും ചിന്തിച്ചു കണ്ണില്‍ക്കണ്ണില്‍ നോക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല - ഞാന്‍ ആ  ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചുത്തന്നെയാണ് പറയുന്നത്, അതിലെ മനോഹരമായ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചു തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. 

പക്ഷേ, നിങ്ങളൊക്കെ കരുതുംപോലെ നായികയും നായകനും തമ്മിലല്ലാ ആ പ്രണയം എന്ന് മാത്രം! ആ ചിത്രത്തിലെ ക്വീന്‍- റാണിയ്ക്ക്  അവളോട്‌ തന്നെയുള്ള ഇഷ്ടം/പ്രണയം/സ്നേഹം റാണി തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ആ സിനിമ മനോഹരമാകുന്നത്. നായകന്‍ വേണ്ട എന്നുപേക്ഷിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കീ ജീവിതത്തോട് തന്നെ നിരാശ തോന്നുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ, പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ അവളുടെ പ്രണയമുണ്ടായി. അവളെ ഈ ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടം, അവളെക്കൊണ്ട് ഈ ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും ആവശ്യം ആര്‍ക്കാണ്, അവളുടെ സന്തോഷം മനോഹരമാക്കുന്നത് ആരുടെ ചിരിയെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്ത് വെച്ച് റാണി അവളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ തന്നെ ക്വീന്‍ ആയിമാറുന്നു - സംരക്ഷിക്കാനും, സ്നേഹിക്കാനും, പരിചരിക്കാനും രാജാവോ പരിവാരങ്ങളോ ആവശ്യമില്ലാത്ത റാണി! 

ഇനി നമ്മുടെ പഴയ ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരാം - ആരും പ്രണയിക്കാന്‍/സ്നേഹിക്കാന്‍ ഇല്ലാത്തവരോ? അങ്ങനെ ഒരാളീ ലോകത്തില്ല  എന്നാദ്യം തിരിച്ചറിയുക. നമ്മളോട് അഗാധമായ പ്രണയവുമായി ഒരു "ഞാന്‍" ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. ആ  "ഞാനെ " കണ്ടെത്തി തിരിച്ചങ്ങട് പ്രണയിച്ചാല്‍ തീരുന്ന പ്രശ്നമേ നമുക്ക് മിക്കവര്‍ക്കും ഉള്ളൂ എന്നതാണ് ഇത്തവണത്തെ വാലെന്റിന്‍സ് ദിന ചിന്ത -അഥവാ Find your love in yourself! സ്വയം ഇഷ്ടപ്പെടുക, പ്രണയിക്കുക, സ്നേഹിക്കുക... ആ സ്നേഹം നിങ്ങളെ സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരുമാക്കും, ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവരാക്കും, മറ്റുള്ളവരോട് ദീനാനുകമ്പയുള്ളവരാക്കും, സര്‍വോപരി ഈ ജീവിതത്തിനോട് സ്നേഹമുള്ളവരാക്കും! 

എന്നും കണ്ണാടിയില്‍ കാണുന്ന നമ്മളോട് പറയാം നമുക്ക് - നിന്നെ എനിക്കെന്ത് ഇഷ്ടമാണെന്നോ! നിന്നെ പരിചയപ്പെട്ടതില്‍ എനിക്കെന്ത് സന്തോഷമാണെന്നോ! നീയായതില്‍ ഞാനെത്ര ഭാഗ്യമുള്ളയാളാണെന്നോ, നിന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നതില്‍ എനിക്കെത്ര അഭിമാനമാണെന്നോ.,...  ആഹാ!! ജീവിതം തന്നെ എത്ര മനോഹരമാണ് അല്ലെ? ഈ അടുത്തിടെ ഫേസ്ബുക്കില്‍  വായിച്ച മനോഹരമായ ഒരു വാചകത്തോട്‌ കൂടി ഞാനിത്തവണത്തെ സ്നേഹസ്പെഷ്യല്‍ കുറിപ്പ് നിര്‍ത്തുകയാണ്, തുടരാന്‍..... 

"I'm working on myself, for myself, by myself!"

സ്നേഹപൂര്‍വ്വം,
ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യത്തി!
========================================================================

Emashi-February 2017 -വലിയ ലോകവും ചെറിയ മനുഷ്യരും




Saturday, January 28, 2017

വലിയ ലോകവും ചെറിയ മനുഷ്യരും -നാളെയുടെ അരിമണി


സമത്വ സുന്ദര നീലാകാശങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കാണുന്ന ഓരോ പെണ്ണിന്റെയും സ്വപ്നത്തില്‍  ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരനുണ്ടാകും - അച്ഛനിലും, മകനിലും, സഹോദരനിലും, ഭര്‍ത്താവിലും, സുഹൃത്തിലുമൊക്കെ അവള്‍ തിരയുന്നത് ആ കൂട്ടാണ്, തോളോട് തോള്‍ ചേര്‍ത്തി "ഇജ്ജ് മ്മടെ ചങ്കല്ലേ?" എന്ന് പറയാതെ പറയുന്ന ഒരു കൂട്ട്. 

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയാണ് 2016 നെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മനോഹര ചിത്രം കണ്ടത് - അമീര്‍ഖാന്റെ ദങ്കല്‍. അവസാനം എന്താണെന്നു  തീര്‍ത്തും പ്രവചനീയമായ ആ സിനിമ മനോഹരമാകുന്നത് അതിലെ പെണ്ണിടങ്ങളിലൂടെയാണ്. മഹാവീര്‍  എന്ന അച്ഛന്‍ ഭാര്യയോട് പറയുന്ന ഒരു വാചകം ഉണ്ട്, "എന്‍റെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രീതിയിലേയ്ക്ക് അവരെയെനിക്ക് വളര്‍ത്തണം, അവരെ വേണമെന്നോ വേണ്ടയെന്നോ ആണുങ്ങള്‍/ മറ്റുള്ളവര്‍ പറയുന്ന രീതിയിലേയ്ക്ക് അല്ല!" എന്ന്. എത്ര ശക്തമായ, എത്രമേല്‍ അര്‍ത്ഥവത്തായ വരികള്‍ ആണത്. ആ നിമിഷത്തില്‍ കണ്ണ് നനഞ്ഞത് അങ്ങനെയുള്ളൊരു പെണ്‍കുട്ടിയായി ജീവിക്കാന്‍ ഭാഗ്യം ഉണ്ടായത് കൊണ്ട് കൂടിയാണ്. പക്ഷേ, എല്ലാവരും  ഭാഗ്യവതികളായി ജനിക്കുന്നില്ല - ഇന്നും പണത്തിന്‍റെ, നിറത്തിന്‍റെ, ജാതകത്തിന്‍റെ , പ്രായത്തിന്‍റെ  പലകപ്പടികള്‍ക്കപ്പുറം മുഖം കുനിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ് ഓരോ പെണ്ണുകാണലിന്‍റെയും ചായക്കപ്പുകള്‍! 

ദങ്കല്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായ ഒരനുഭവം ഓര്‍മ്മയില്‍  തികട്ടിത്തികട്ടി വന്നു. സംഭവം നടന്നിട്ട് രണ്ടു കൊല്ലമായി, പക്ഷേ, ഇപ്പോഴും അതിനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അന്നനുഭവിച്ച അതേ ശ്വാസം മുട്ടല്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. അമേരിക്കയിലെ വിസ്കോണ്‍സിന്‍ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു അപാര്ട്ട്മെന്റ്റ്ലാണ്  ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് സെറ്റ്അപ്പ്‌ - ഒരു കെട്ടിടത്തില്‍ തന്നെ പത്തിരുപത് വീടുകള്‍, പത്തിരുപത് കുഞ്ഞു ജീവിതങ്ങള്‍, പത്തിരുപത് സ്വര്‍ഗങ്ങള്‍! രണ്ടു കൊല്ലം മുന്‍പ്  ഇവിടേക്ക് മാറിവരുമ്പോള്‍ മലയാളികളായി ഞങ്ങളല്ലാതെ  ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഈ കെട്ടിടത്തില്‍ - എന്നാലോ കുറെയേറെ ഇന്ത്യക്കാരുണ്ട് താനും, അതൊരു സന്തോഷമാണ്, പരിചിതമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ അവിടെയുമിവിടെയും കേള്‍ക്കുന്നത് - തീര്‍ത്തും അപരിചിതമായ എന്നാല്‍ അത്രമേല്‍ പരിചിതമായ ഒരു മുഖച്ചിരി പുതിയിടങ്ങളില്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഒരാശ്വാസം തോന്നാറുണ്ട്! 

ഹോട്ടല്‍ റൂം പോലെ ഒരു വരാന്തയുടെ  രണ്ടു വശങ്ങളിലുമായി നിരനിരയായി ഉള്ള വീടുകളില്‍ രണ്ടു തെലുങ്കുഭാഷയുടെ ഇടയ്ക്ക് സാന്‍ഡുവിച്ച് ആകാനായിരുന്നു മലയാളത്തിനു ഭാഗ്യമുണ്ടായത്. തമിഴും ഹിന്ദിയും കൊഞ്ചം കൊഞ്ചം ബോല്‍ത്തുമെങ്കിലും ഈ തെലുങ്ക്, കന്നട ഒക്കെ എനിക്ക് ജര്‍മ്മന്‍ പോലാ..ഒന്നും അറിയൂല്ല. പക്ഷേ, കുട്ടികള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ കൂട്ടാരാകാന്‍ എന്തിനാ ഭാഷ? അവര്‍ അവര്‍ക്ക് അറിയുന്ന ഭാഷയില്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വാഭാവികമായും അമ്മമാരും കൂട്ടാകുംലോ, അടുത്ത വീട്ടിലെ തെലുങ്ക് മാത്രം ചെപ്പുന്ന ഭുവനയും  ഇപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ മലയാളം മൊഴിയുന്ന ഞാനും കഥകളി മുദ്രയിലൂടെയും പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച ഇംഗ്ലീഷിലൂടെയും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കുട്ടികളുടെ കളിയിടങ്ങളില്‍ വെച്ച്  സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഏഴും , നാലും വയസുള്ള രണ്ട്  ആണ്മക്കളുടെ  അമ്മയായ ഭുവന പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ഒരു പഞ്ചപാവം ആണെന്ന് ആദ്യ കാഴ്ചയില്‍ തന്നെ തോന്നിയിരുന്നു. മക്കളോട് വഴക്ക് പോലും  മൃദുമധുരമായി മൊഴിയുന്ന, ഏഴു വയസുകരനോട് കളി നിര്‍ത്തി അകത്തേക്ക് വരാന്‍  കെഞ്ചുന്ന ഒരമ്മ -അതായിരുന്നു വിടര്‍ന്ന വിഷാദമായ  കണ്ണുകളുള്ള, ചുരുണ്ട തലമുടിയുള്ള, ഇടതു പുരികത്തിനറ്റത്ത് ഒരു കാക്കപ്പുള്ളിയുള്ള ഭുവന! 

ഒരു ദിവസം പുറത്തെ കളി കഴിയുന്ന സമയം മോനോടൊപ്പം ഭുവനയുടെ മൂത്തയാള്‍ ശ്രേയസും  വീട്ടിലെത്തി, ഇനിയുള്ള കളി ഇവിടുത്തെ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ആകാമെന്ന് പറഞ്ഞു മകന്‍ കൂട്ടിയതാണ് ഒപ്പം. രണ്ടാളെയും കളിയ്ക്കാന്‍ റൂമിനുള്ളില്‍ വിട്ടിട്ട് ഹാളിലെ സോഫയില്‍ ചടഞ്ഞിരുന്ന് ഞാനൊരു റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ അവസാന ഭാഗം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. കണ്ടുകണ്ട് ഉദ്വേഗഭരിതമായ അവസാന  നിമിഷത്തിലേക്ക്  എത്തുമ്പോഴാണ് ഭര്‍ത്താവ് ഓഫീസില്‍ നിന്നും വന്നത് - കുട്ടികള്‍ കളിക്കുന്നിടത്ത് ഒന്നെത്തിനോക്കി സോഫയില്‍ വന്നിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ നല്ല പാതി റിയാലിറ്റി ഷോ ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ എന്നെയൊന്നു 'പുച്ചിച്ച്'  "ഇത് നന്നാവൂല്ല"  എന്നൊരു തലകുലുക്കലും നടത്തി വേഷം മാറാന്‍ പോയി.  

"ഇപ്പൊ വരാം, ഇതിപ്പോ തീരും" എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതിനെ തീരെ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതെ പുള്ളി അടുക്കളയില്‍ ചെന്ന് ചായയിടാന്‍ തുടങ്ങി. വീടിന്‍റെ ഘടനയില്‍ അടുക്കളയും ഹാളും ഒക്കെ ഒരേ നേര്‍രേഖയില്‍ വരുന്ന കുഞ്ഞുചതുരങ്ങളാണ്. 'open kitchen 'ല്‍ നിന്ന് എന്‍റെ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവിനെ പുറം തിരിഞ്ഞിരുന്നു  ഞാനും പുച്ചിച്ചു. അങ്ങനെ സുന്ദര സുരഭിലമായി പോകുകയായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് അതാ വരുന്നു ചാട്ടുളി പോലൊരു അശരീരി 

"You are watching TV? & He is making tea?!"

ഒരേഴു വയസുകാരന് ചേരാത്ത അത്രയും ഗൌരവത്തില്‍ മുഖമൊരു ചോദ്യചിഹ്നമാക്കി ചൂണ്ടു വിരല്‍ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി ശ്രേയസ്! കളിക്കിടെ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ രണ്ടാളും റൂമിന് പുറത്തു വന്നതാണ്‌. ആ ചോദ്യം ഇഷ്ടപ്പെടാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാനെന്‍റെ ഉത്തരം മറുചോദ്യമായാണ് പറഞ്ഞത് - "yes , why? "

"Mothers are supposed to make tea & fathers are supposed to watch TV, not the otherway around!!" - 

എന്നുവെച്ചാല്‍ മനസ്സിലായോ? ആ ഏഴര വയസുകാരന്‍ പറയുന്നത് ചായയിടല്‍ അമ്മമാര്‍ ചെയ്യേണ്ടതാണ് അച്ഛന്‍മാര്‍ ചെയ്യേണ്ടതല്ല, tv കാണുക എന്നത് അച്ഛന്മാരുടെ അവകാശവും അമ്മമാരുടെതല്ല എന്ന്! ഇത് ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ നടന്ന കഥയല്ല - United States Of America യില്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി താമസിക്കുന്ന, ഇവിടുത്തെ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി പറഞ്ഞതാണ്‌! എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന്‍ ആകാത്ത അത്രയും അമര്‍ഷവും, പുച്ഛവും, അസംപ്തൃപ്തിയും ആ കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ വാക്കുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും സങ്കടമാണ് തോന്നിയത് - സഹതാപവും! വെള്ളത്തില്‍ നിന്ന്മ പുറത്ത്റു പിടിച്ചിട്ട മീനിനെപ്പോലൊരു പിടച്ചില്‍ ഉള്ളില്‍ എനിക്ക് തോന്നി. അതറിഞ്ഞ് ആകണം വീട്ടിലെ 'അച്ഛന്‍ ' തന്നെ പറഞ്ഞു - 

"Who said so? Its nothing like that. Anybody can make a tea & TV is for all".

നിരാസം മുഴുവന്‍ പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ശ്രേയസ് വീട്ടിലേക്ക് പോയി. പിന്നീട് ഞാന്‍ ഭുവനയെ അധികം കണ്ടില്ല, ശ്രേയസ് വീട്ടിലേക്ക് കളിയ്ക്കാന്‍ വന്നുമില്ല! വെക്കേഷന്റെ അവസാനത്തെ ഒരു മാസം ഞങ്ങള്‍ യാത്രകളില്‍, തിരക്കുകളില്‍ ആയി.  ഈ സംഭവം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരിവിടെ നിന്ന് അമേരിക്കയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് മാറിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, ഇന്നും ഞാന്‍ ഭുവനയെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട് - രണ്ടാണ്മക്കളുടെ അമ്മയായ ഭുവനയെ... ശ്രേയസിനെ പറഞ്ഞു തിരുത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, എന്തുകൊണ്ടോ എങ്ങനെയാണു അവനെ പറഞ്ഞു തിരുത്തേണ്ടതെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായിരുന്നില്ല. ആ കുട്ടി കാണുന്നതാകണം അനുഭവിക്കുന്നതാകണം  അവനെകൊണ്ട്  അങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ചത് ! പക്ഷേ, "എന്‍റെ കുഞ്ഞേ! നിന്‍റെ അമ്മ നിന്നില്‍ നിന്നും എത്ര പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്നറിയുമോ" എന്നവനോട് പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല... "നിന്‍റെ കൂട്ടുകാരി നിന്നോട് തോള്‍ ചേര്‍ന്ന് നീ പകരുന്ന ചായ കുടിക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്നവളാകും" എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല! നിന്‍റെ മകള്‍ അവളുടെ സ്ഥാനം അടുക്കളയില്‍ അല്ല നിങ്ങളോടൊപ്പം കുടുംബത്തിന്‍റെ ഉമ്മറത്താണ് എന്ന് പറയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല! 

 നാളത്തെ അരിമണികള്‍ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്...  ഓരോ കുഞ്ഞും - ആണും, പെണ്ണും, വിഭിന്നരുമായ ഓരോ കുഞ്ഞും സ്വന്തം ജീവിതത്തിനെ ഇഷ്ടപ്പെടട്ടെ, മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കട്ടെ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ തീരുമാനങ്ങള്‍  സ്വയം എടുക്കാന്‍ കഴിയട്ടെ.

 ഇന്ന് ഞാനും രണ്ടാണ്മക്കളുടെ അമ്മയാണ്. അവരോടു ഞാന്‍ പറയുന്നതിലും മനോഹരമായി അവരുടെ അച്ഛന്‍ പകര്‍ന്നു തരുന്ന ചായ സംവദിക്കാറുണ്ട്! ഒരു ചായ നാളെ അമ്മയ്ക്ക്/ഭാര്യയ്ക്ക്/സഹോദരിയ്ക്ക്/കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക്  പകര്‍ന്നു കൊടുക്കാന് തോന്നിയെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരാളുടെ പ്രഭാതം മനോഹരമാക്കുകയാണ്... A beautiful morning of LOVE! 


ഇതിവിടെ നിർത്തുന്നു…. തുടരാനായി,
എന്നൊരു ചെറിയ മനുഷ്യത്തി!



========================================================================
ഇ-മഷി 2017  ജനുവരി ലക്കം  


Wednesday, October 19, 2016

ഓണത്തിനെന്നും ബാല്യം

ഓര്‍മ്മകളില്‍  ഓണത്തിനെന്നും  ബാല്യമാണ്  - ഓണമെന്നാല്‍ സന്തോഷം മാത്രമാകുന്നത്  കുട്ടികള്‍ക്കായത് കൊണ്ടാകാം അങ്ങനെ. എന്‍റെ ബാല്യത്തിനും   മകന്‍റെ  ബാല്യത്തിനും  ഇടയില്‍  ഓടിപ്പോയ ചില ഓണങ്ങള്‍  ഓര്‍മ്മയില്‍ പോലുമില്ല എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍  ഓണമെന്നത്  ബാല്യമാകുന്നു - ഓര്‍മയില്‍ ഓണമൊരു കുഞ്ഞിച്ചിരി  ആകുന്നു.

മകനുണ്ടായതിനു ശേഷമുള്ള  ഓരോ  ആഘോഷവും  അവനു വേണ്ടിയാണ്,  അവന്റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ നിറങ്ങള്‍ / ഓര്‍മയുടെ  ബാല്യങ്ങള്‍  ഈ ഓരോ ആഘോഷത്തിലുമാണെന്ന് അനുഭവത്തിലൂടെ പഠിച്ചത്  കൊണ്ട്. ഓണവും വിഷുവും ക്രിസ്തുമസും പെരുന്നാളും ഹലോവീനും താങ്ക്സ് ഗിവിങ്ങുമൊക്കെ ഒക്കുംപോല്‍ ഒരുക്കുമ്പോള്‍  ഞാനോര്‍ക്കും  പകര്‍ന്നു  പോകുന്നത് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്കുള്ള  സന്തോഷമാണെന്ന്.

.2000 ത്തിനു ശേഷമുള്ള  മിക്ക  ഓണങ്ങളും  പൂരാടത്തിന് വീട്ടിലെത്തി ചതയത്തിനു കോളേജിലേക്ക്   അല്ലെങ്കില്‍ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടത്തില്‍ കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അമേരിക്കന്‍ പ്രവാസിയായതിനു ശേഷമുള്ള  അഞ്ചാമത്തെ  ഓണമാണ് ഇത്തവണ വരുന്നത്. ഇതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍  മാത്രം നാട്ടില്‍ ഓണം ആഘോഷിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു - 2014 ല്‍. അതിനു മുന്‍പുള്ള മൂന്നു ഓണങ്ങളും അമേരിക്കന്‍ ഓണങ്ങള്‍ - ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം പോലെ ചില ഓണങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. മോന്‍റെ ഓര്‍മയിലേക്ക്  കൂട്ടിവെക്കാന്‍  നാട്ടിലെ  ഓണം കൂടണമെന്ന അത്യാഗ്രഹത്തില്‍ തുള്ളിച്ചാടിയാണ് 'അത്തം' തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് നാട്ടിലേക്ക് പറന്നത്. അമേരിക്കയിലെ അപാര്ട്ട്മെന്റ്റ് ഓണമൊരുക്കലില്‍ ഞാനേറ്റവും  കൂടുതല്‍ മിസ്‌ ചെയ്തത് ഓണപ്പൂക്കളങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ചാണകം മെഴുകിയില്ലെങ്കിലും വെള്ളം തളിച്ചില്ലെങ്കിലും  കാര്‍പ്പെറ്റിലോ , പാറ്റിയോയിലോ   ഒന്ന്  പൂവിടാന്‍ കൊതിച്ച  ഓണങ്ങളാണ് കഴിഞ്ഞു പോയത്.

'ഉത്രം പത്തിന് ഉത്രാടം,
അത്തം പത്തിന് തിരുവോണം'

എന്നൊക്കെ  പാട്ടും പാടി  ഉത്രത്തിനും രണ്ടു ദിവസം  മുന്‍പേ നാട്ടില്‍ ലാന്‍ഡ്‌  ചെയ്ത  ഞാന്‍ മോനോട് അത്തം, പൂക്കളം, പൂക്കള്‍  എന്നിവയെക്കുറിച്ചൊക്കെ  കുറേക്കഥകള്‍  അത്യാവശ്യം ഡ്രാമ+ മസാല ചേര്‍ത്തവതരിപ്പിച്ച്, മൂന്നര വയസുകാരന്‍റെ മനസ്സില്‍  അത്തപ്പൂക്കളം എന്നതിങ്ങനെ പല കളര്‍ ഇല്യുമിനേഷന്‍ ബള്‍ബുള്ള  ബോര്‍ഡ് പോലെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. കുഞ്ഞാനും  ഞാനും  അത്തം ഒന്നെത്താന്‍  കാത്തിരിക്കാന്‍  തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ കുട്ടിക്കാല പൂപറിക്കല്‍ കോമ്പെറ്റിഷന്‍ കഥകള്‍ കേട്ട്  ഒരു സീക്രട്ട് മിഷനില്‍ പങ്കാളിയാകുന്ന മാനസിക അവസ്ഥയില്‍  കുഞ്ഞും ആകെ  ത്രില്ലില്‍. അങ്ങനെ  കാത്തു  കാത്തിരുന്ന് ഉത്രം ആയി - നാളെയാണ് ആ സുദിനം, ഓണമെത്തി  എന്ന്  നാട് വിളിച്ചു പറയുന്ന ദിനം, പൂക്കളത്തിന്‍റെ ആദ്യ  ദിനം - അത്തം.

അത്തം ദിവസം  6 മണിക്ക് തന്നെ  ഞാനും  മോനും  എഴുന്നേറ്റു, അതിലും നേരത്തെ  എഴുന്നേറ്റാല്‍ കുഞ്ഞിനു  ബുദ്ധിമുട്ടാകുമല്ലോ  എന്നോര്‍ത്തിട്ടാ, അല്ലാതെ  എനിക്ക്  രാവിലെ എണീല്‍ക്കാന്‍  മടിയായിട്ടൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. തലേന്ന്  അമ്മമ്മ  കൊണ്ട് വെച്ച ചാണകം കുഞ്ഞിന് മനസിലാകുന്ന  ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോള്‍ 'കൌവ്വിന്‍റെ പൂപ്പി' ആയി, ങാ! എന്തേലും  ആകട്ട്‌ അറ്റ്ലീസ്റ്റ് കുട്ടി  ചാണകം  ഇങ്ങനെ  ലൈവ് ആയി കണ്ടല്ലോ  എന്നോര്‍ത്ത്  ഞാന്‍  സമാധാനിച്ചു. മുറ്റത്തിന് അരികില്‍  ഒരു  സ്ഥലത്തായി ചാണകപ്പൊതി നിക്ഷേപിച്ചിട്ട്, ഞാനും  മകനും  കൂടി പൂ പറിക്കാന്‍ ഇറങ്ങി.

ആദ്യ ദിവസത്തെ  പൂക്കളത്തിനു ഒരു തട്ട് മതി, ഒരു കളര്‍ പൂവും - നല്ല വെളുവെളുങ്ങനെ വെളുത്ത  കാശിത്തുമ്പ! മുറ്റത്തിന് മുന്‍പിലെ ചെറിയ ചാല്‍വഴിക്ക് അപ്പുറം ആളില്ലാത്തൊരു പറമ്പാണ്, അതിനുമപ്പുറം പശുവും, പാലും, ചാണകവും  ഉള്ള  മീനമ്മയുടെ വീടും. ആളില്ലാ  പറമ്പ് ഏതോ ഗള്‍ഫുകാരന്‍റെ സ്വന്തം, പക്ഷേ ഇതുവരെ ആളീ വഴി വന്നിട്ടില്ല. നാല് കൊല്ലം കൂടുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ബന്ധു, ഒരമ്മാവന്‍ - വന്നു കമ്പിവേലി കെട്ടിപ്പോകും. കുറ്റം പറയരുതല്ലോ നാല് കൊല്ലത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഒരു നാട്ടിമ്പുറ  കമ്പിവേലിക്ക് ആയുസ് ഇപ്പോഴുമില്ല.  മീനമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നുള്ള  പാല്‍ യാത്രകളും, ഇവിടെ അമ്മയുടെ വകയായുള്ള അടുക്കള  സ്പെഷ്യല്‍ യാത്രകളും ചുറ്റുവട്ടത്തെ മറ്റു  വീടുകളില്‍ നിന്നും  മീനമ്മയുടെ  വീട്ടിലേക്കുള്ള അയല്‍ക്കൂട്ട യാത്രകളും കൂടിയാകുമ്പോള്‍  കമ്പിവേലി അവിടവിടെ ആദ്യം ഒന്ന് വളയും, പിന്നെ പൊളിയും. എല്ലാ  നാലുകൊല്ലത്തിലും ഒരു സുപ്രഭാതം ഈ അയല്‍ക്കാര്‍ക്കൊക്കെ ആ  അമ്മാവന്‍റെ വായില്‍ നിന്നുള്ള "ചൂടന്‍" കൌസല്ല്യാ സുപ്രജാ  കേള്‍ക്കലാണ്. പക്ഷേ, ആ പറമ്പ് പാമ്പുകളുടെ വിഹാര കേന്ദ്രമാകാതെ, കാട് പിടിക്കാതെ നോക്കുന്നത് ഈ 'കാല്‍നട'യാത്രക്കാര്‍  ആയത് കൊണ്ട് പൂര്‍ണമായും ഇവരെ തള്ളിപ്പറയാന്‍ അമ്മാവന് കഴിയുകയും ഇല്ല.അങ്ങനെ  ഒരു വിന്‍-വിന്‍ സിറ്റുവേഷനില്‍ കഴിയുന്ന  ആ പറമ്പാണ് എന്റേം കുഞ്ഞന്റേം ആകര്‍ഷണ കേന്ദ്രം. അവിടെ നിറയെ  വെളുവെളുത്ത് തുമ്പകള്‍, മഞ്ഞക്കുണുക്കിട്ട് മുക്കുറ്റികള്‍, നീല മിഴിയെഴുതി ശംഖു പുഷ്പങ്ങള്‍, കോളാമ്പി പൂക്കള്‍, തൊട്ടാവാടികള്‍ അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരു  പൂന്തോട്ടം തന്നെ  ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.

ആറുമണിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നല്ലൊരു സുഖകരമായ കാറ്റു വീശുന്നു, ഒത്തിരി  നാള് കൂടിയാണ് ഈ സമയത്തൊരു നാടന്‍  പ്രഭാതം  കാണുന്നത്. ആകാശത്തിനിപ്പോഴും ഒരു  ചുവപ്പിന്‍റെ ഒരു നേരിയ പാടയുണ്ട്, റോഡിനക്കരെ അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് ദാസേട്ടന്‍റെ ശബ്ദം 'ചന്ദന ചര്‍ച്ചിത നീല കളേബരം' ഒഴുകിയെത്തുന്നത് ശടപടെന്നു എന്നെയും മോനൊപ്പം കുട്ടിയാക്കി. വേഗം പോയാലെ  നല്ല  തുമ്പപ്പൂ  കിട്ടുള്ളൂ എന്ന് ധൃതി  കൂട്ടി  ആളില്ലാപ്പറമ്പിലേക്ക് കമ്പി വളഞ്ഞു കിടന്ന  ഭാഗത്ത്‌ കൂടി ഞങ്ങള്‍  നൂണ്ടു  കയറി.

"തുമ്പപ്പൂ  പറിക്കാന്‍  ഒരു  പ്രത്യേക രീതിയുണ്ട്, തുമ്പപ്പൂ കൂടയില്‍ ഒതുക്കുന്നതിനും. തീരെച്ചെറിയ ചെടിയും പൂക്കളും ആയത് കൊണ്ട്  സൂക്ഷിച്ചു  പറിക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍  നാളേക്കുള്ള മൊട്ടും  കൂടിയാകും കയ്യില്‍ പോരുക. കുറേപ്പറിച്ചാലും കൂട നിറയില്ല, മാത്രവുമല്ല കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു പൂക്കള്‍ ആയതുകൊണ്ട് പൂക്കളത്തിലേക്ക് തുമ്പപ്പൂ ചൊരിയലാണ് പതിവ്. കൂട കുറച്ചു നിറയുമ്പോള്‍ കയ്യിലെ  പൂക്കൂട ഒന്ന് കറക്കണം, അപ്പോള്‍ പൂ കേടാകാതെ തന്നെ ഒന്നമരും. പൂക്കൂടയില്‍ സ്ഥലവും കിട്ടും " ഇങ്ങനെ  പൂപറിക്കലിന്റെ വിവിധ  വശങ്ങള്‍ മോനോട്  അവലോകിച്ചുകൊണ്ട്  ഞങ്ങള്‍ കുറേശെ പൂ പറിക്കാന്‍  തുടങ്ങി - പൂക്കൂടയായി തല്‍ക്കാലം ഒരു പഴക്കൊട്ട (ഫ്രൂട്ട് ബാസ്കറ്റ്) കയ്യിലെടുത്തിട്ടുണ്ട്. കുറേനേരത്തെ മഞ്ഞു കൊള്ളലിനും, കൊതുക് കടിയ്ക്കും നേരം ഒരു വലിയ വട്ടം  പൂവിടാനുള്ള തുമ്പപ്പൂവുമായി ഞങ്ങള്‍ തിരികെ എത്തി.

മുറ്റത്തിനൊരരികില്‍ തിട്ടയില്‍ വെറും മണ്ണില്‍ കമ്പ് കൊണ്ടൊരു ചെറിയ  വട്ടം വരച്ച്  ചാണകം മെഴുകി, ഒത്ത നടുക്കൊരുണ്ട ചാണകവും വെച്ച് കളം  ശരിയാക്കി. കൈ കൊണ്ടുള്ള ചാണകപ്പരത്തല്‍  മോന്  ചെറിയൊരു "അയ്യേ, പുപ്പൂ " ഫീല്‍  ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും  എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. വെറും തറയില്‍ കുടഞ്ഞിട്ട പൂക്കളില്‍  നിന്നും വെള്ളയ്ക്കൊപ്പം നിറങ്ങളും ചിരിച്ചു, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കൌതുകക്കുട്ടി ആ നേരം കൊണ്ട് ഞാന്‍ കാണാതെ കുറച്ചു  മഞ്ഞപ്പൂവും, തൊട്ടാവാടിപ്പൂവും കൂടി പറിച്ചു കൂടയില്‍ ഇട്ടിരുന്നു. അവനെ  നിരാശപ്പെടുത്തണ്ട  എന്ന് കരുതി  ഒന്നാം പൂവാണേലും, ഒരു കളര്‍  മതിയെങ്കിലും ഇന്ന് എല്ലാമിടാം  എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

"ഓണത്തിന് നമ്മളെ  കാണാന്‍ മാവേലിയപ്പൂപ്പ വരും - അപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ അപ്പൂപ്പയെ വെല്‍ക്കം ചെയ്യാനാണ് ട്ടാ  ഈ പൂക്കളൊക്കെ ഇങ്ങനെ  ഒരുക്കുന്നെ, അപ്പൂപ്പ നോക്കും ആരൊക്കെയാ  എന്നെ സ്വീകരിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങിയിട്ടുള്ളതെന്ന്".
ഓണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച്, ഒരു നല്ല കഥപോലെ കേള്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന  പ്രായമല്ലേ -കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍ കൌതുകത്തില്‍ വീണ്ടും മിഴിഞ്ഞു.

"ഇബ്ടെയെത്തുമ്പോ അപ്പൂപ്പയ്ക്ക് സന്തോഷാകും അല്ലേമ്മാ?",
"നമ്മള്‍ പൂവിങ്ങനെ  കൂട്ടിയാല്‍ മത്യോമ്മാ ?",
"ഇന്ന് വരോമ്മാ മാവേലിയപ്പൂപ്പ ?"

അങ്ങനെ  ചോദ്യോത്തരങ്ങളിലൂടെ  ഞങ്ങള്‍  പൂവിടല്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി. നിരയൊപ്പിച്ചു മുക്കുറ്റിപ്പൂവും, തൊട്ടാവാടിപ്പൂവും, തമ്മിലൊട്ടി തുമ്പപ്പൂക്കളും, നീലച്ച ചില ശംഖുപുഷ്പങ്ങളും  പിന്നെ മോടി കൂട്ടാന്‍ നടുവിലെ ചാണകഉരുളയില്‍ ഒരു ചുമന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂവും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞുപൂക്കളവും ചന്തക്കുട്ടിയായി  ചിരിച്ചു.

വീണ്ടും വീണ്ടും  പൂക്കളച്ചന്തം നോക്കിയാസ്വദിച്ച്, ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിലേയ്ക്ക്  വലിഞ്ഞു  കയറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കള്ളക്കട്ടുറുമ്പിനെ കയ്യിലിരുന്ന  പ്ലാവിലയുടെ തണ്ട് കൊണ്ട് വഴി തെറ്റിച്ചു വിടാന്‍ നോക്കുന്ന കുഞ്ഞനെ  നോക്കി ഒരു ചായയുടെ സുഖത്തില്‍  പൂമുഖത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ കുട്ടികള്‍ സ്കൂളില്‍ പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തില്‍ ആ വഴി വന്നത്. നേരത്തെ പറഞ്ഞ  ആളില്ലാപ്പറമ്പിനും, വീടിനും ഇടയിലുള്ള ഇടവഴി ആറു വീടുകളുടെ  പൊതുവഴി കൂടിയാണ്. താഴെ തിരക്കിന്‍റെ റോഡുകളിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ എത്തിക്കുന്ന കൈവഴിയാണ് ആ "Z" പോലെ വളഞ്ഞ ചെമ്മണ്‍വഴി. എന്‍റെ കളിക്കൂട്ടുകാരിയുടെ  മക്കളാണ്, അവധിക്ക് എത്തിയിട്ട് രണ്ടാളേം കണ്ടില്ലാരുന്നു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു നിമിഷം അവിടെ വഴിയില്‍  നിന്നൊരു  കുശലം പറയാന്‍ ആ  മൂന്നാം ക്ലാസ്, ഏഴാം ക്ലാസ് കുട്ടീസുകള്‍  തയ്യാറായി.


"വല്യേ  കുട്ടികളായല്ലോ  രണ്ടാളും! ഇന്നേതാ പരീക്ഷ ? "

"ഇല്ലാ മാമീ, ഓണപ്പരീക്ഷ  ഓണം കഴ്ഞ്ഞിട്ടെള്ളൂ  ഇക്കൊല്ലം"

 കൂട്ടത്തിലെ മുതിര്‍ന്നവള്‍ ഉത്തരം  പറയുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞന്റെയും, പൂവിന്റേയും പ്രലോഭനത്തില്‍ ഇളയ ആള് ചാടിയിങ്ങു മുറ്റത്തെത്തി.
(നാട്ടിന്‍പുറത്ത് വീടിനടുത്തുള്ളവരൊക്കെയും  മാമിയും, മാമനും, അമ്മമ്മയും, അപ്പൂപ്പനും ഒക്കെയാണ് ഇപ്പോഴും.)
വിളിയിലെ സ്നേഹം ആസ്വദിച്ച് ഞാന്‍, അവരുടെ പൂക്കളവിശേഷം ചോദിക്കാമെന്നോര്‍ത്തു -
'രണ്ടു  കുട്ട്യോള്‍ ഉള്ളതല്ലേ, എന്തായാലും കളം നമ്മുടെതിനേക്കാള്‍   വലുതാകും (അസൂയ), കുറെ പൂ  കിട്ടിയും കാണും, ഇന്നലെ  വന്നു പറിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാകും, അതാകും  ഞങ്ങള്‍  കാണാഞ്ഞത്, അതോ  ഇനി വേറെ ആളില്ലാപ്പറമ്പ്‌ ഉണ്ടോ ആവോ അടുത്തെങ്ങാനും, കൂടുതല്‍  നിറങ്ങളില്‍ പൂക്കുന്ന പറമ്പുകള്‍(ഈശ്വരാ!) ...എന്നാലിനി  നാളെ  അവിടെപ്പോയാലോ!' - ചിന്ത  അത്രയും എത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് തന്നെ ചിരി വന്നു. കൂട്ടുകാരോട് വാശി വെച്ച് പൂ  പറിച്ചിരുന്ന, വലിയ പൂക്കളം  ഇടാന്‍ മത്സരിച്ചിരുന്ന പഴയ ഓണക്കുറുമ്പി മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്, ജീവനോടെ!

"നിങ്ങളിന്നലെ പൂ പറിച്ചു  പോയോ? അതോ വീട്ടിനു തന്നെ എടുത്തോ ഇന്നത്തേത്?"

കുട്ടിപ്പൂക്കളത്തിന് മുന്നില്‍ മോനോടൊപ്പം കുത്തിയിരുന്നു ഉറുമ്പിനെ നോക്കുകയായിരുന്ന ഇളയവള്‍ പൊന്നു അതിശയത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി,

"അതിനു  ഞങ്ങള്‍  പൂവിട്ടില്ലല്ലോ  മാമീ "

ഇത്തവണ  ഞാനാണ്  അതിശയിച്ചത്. ഇവര്‍ക്കിത്തവണ ഓണമില്ലേ?, ചോദിച്ചത്  അബദ്ധമായോ എന്ന് ശങ്കിച്ച്  ഞാന്‍  വേഗം  അമ്മയെ നോക്കി.പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും മറുപടി മൂത്തയാളില്‍ നിന്നും വന്നു

"പൂ പറിക്കാന്‍  രാവിലെ എണീക്കണ്ടേ മാമീ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് 8  മണിക്ക് ട്യുഷന്‍ സെന്ററില്‍  ക്ലാസ് തുടങ്ങും, പൊന്നൂ വേഗം  വാ  ഇന്ന്  നമ്മള്‍ ലേറ്റ് ആകുമേ! "

നിറവും, പൂവും, കുഞ്ഞുകൂട്ടും വിട്ട് മനസില്ലാ മനസോടെ ഒരു ജോഡി കൌതുകക്കണ്ണുകള്‍ ചേച്ചിയുടെ  കൈയും പിടിച്ചു  നടന്നു  മറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിശയത്തില്‍ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു

"അതെന്താമ്മാ  അവരൊന്നും  പൂക്കളം  ഇടാറില്ലേ  ഇപ്പോള്‍? "

"ആര്‍ക്കാപ്പോ  അതിനൊക്കെ  നേരം? പണ്ടൊക്കെ  കുട്ടികളായിരുന്നു ചെയ്യുന്നേ, ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കും  നേരോമില്ലാ, താല്പര്യോമില്ലാ, നിന്‍റെ ഉത്സാഹം  കണ്ടപ്പോള്‍ വെറുതെ നിരാശപ്പെടണ്ടാന്നു കരുതി ഇന്നലെ പറഞ്ഞില്ലാന്നെ ഉള്ളൂ."

ഒഴിഞ്ഞ  ചായക്കപ്പുമായി അകത്തേക്ക് പോകവേ അമ്മ പറഞ്ഞു..
നേര്‍ത്ത് കേട്ട  വാക്കുകള്‍ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍   എനിക്കിഷ്ടമായില്ല, പക്ഷേ, പിന്നീടുള്ള പത്തു ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാനും മോനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ പൂ പറിക്കാന്‍, ആ ചുറ്റുവട്ടത്തെ ആറു വീടുകളില്‍  ഞങ്ങളുടെ  വീടിനു മുന്നില്‍ മാത്രം മുക്കുറ്റിയും, കോളാമ്പിയും, തെച്ചിപ്പൂവും ഒക്കെ ചിരിച്ചു. ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ പൂത്തു മരിച്ചു ആളില്ലാപ്പറമ്പിലെ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാപ്പൂക്കള്‍! അങ്ങനെയങ്ങനെ എനിക്ക് മനസിലായി ഇപ്പോള്‍ ആരും പറമ്പില്‍ നിന്ന്  പൂ പറിച്ചു പൂക്കളം ഇടാറില്ല..ആര്‍ക്കും പൂ പറിക്കാന്‍  വാശിയുമില്ല. കുഞ്ഞന്‍സ്‌ സന്തോഷിച്ചു  ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ മാത്രം മാവേലിയപ്പൂപ്പ  വരുമല്ലോ  എന്നോര്‍ത്ത്.

               (2014 Onam - My Son Thaathwik & nephew Aushin with naadan pookkalam ;) )


നാട്ടില്‍   ഓണമെന്നത്  സ്കൂളടച്ചു കഴിഞ്ഞുള്ള ദിവസങ്ങളിലെ ടെലിവിഷന്‍- സിനിമാ മാരത്തോണ്‍ ആണ്, യാത്രകളാണ്, സദ്യകളാണ്. പക്ഷേ, ഓണത്തിന്  മുന്നേ  ഓണം വരവേല്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും സമയമില്ല, അതിനോടൊരു  ഇഷ്ടവുമില്ല. എന്‍റെ  ബാല്യമല്ല  ഇന്നിന്‍റെ ബാല്യം. നാട്ടില്‍ നിന്ന് മാറി നിന്നത് കൊണ്ടാണ്  മകന് എന്‍റെ  ബാല്യം  കൊടുക്കാന്‍ ആകാത്തത് എന്ന വിഷമം എനിക്ക് എന്തായാലും  ആ ഓണത്തോടെ മാറിക്കിട്ടി. മാത്രവുമല്ല, എന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അവനു കൊടുക്കാന്‍ ആകില്ലയെന്നും, അവനു വേണ്ടി ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂടുതല്‍ മനോഹരമായി ഉണ്ടാക്കാന്‍ എവിടെ എന്നതല്ല, എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്‌ പ്രധാനമെന്നും  മനസിലായി.


പിന്നീട് വന്ന ഓണത്തിന് നാലര വയസുകാരന്‍ പൂവിട്ടില്ല, പക്ഷേ തിരുവോണത്തിന് അവന്‍ ഇലയില്‍ സദ്യ കഴിച്ചു, പുത്തന്‍ ഉടുപ്പിട്ടു, മൂന്നാമോണത്തിന് മലയാളി കൂട്ടായ്മയുടെ ഓണത്തില്‍ മാവേലിയപ്പൂപ്പയെ കണ്ടു, പുലികളി കണ്ടു, കൈകൊട്ടിക്കളി കണ്ടു, ചെണ്ടമേളം കേട്ടു, ഗംഭീരന്‍ പൂക്കളം കണ്ടു, വീണ്ടും ഓണമുണ്ടു, പായസം കുടിച്ചു....! അവന്‍റെ ഓര്‍മ്മയുടെ  കാലിഡോസ്കോപ്പിലെക്ക് അവനൊരു മനോഹര ഓണം ചേര്‍ത്തു വെച്ചു. എനിക്കുറപ്പാണ് ആ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌ എന്നുമെന്നും  അവനെ കുട്ടിയാക്കാന്‍ ആകും - ഓണം  കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി!


(2016 American Onam - Thaathwik with his "maveli naadu"  group song team on stage )