Tuesday, March 19, 2019

ഈ തിരക്കിൽ ഇത്തിരിനേരം

ആരാദ്യം ആരാദ്യമെന്നോടുന്ന തിരക്കുപിടിച്ച ഈ ജീവിതത്തിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടൊരു ബ്രേക്ക് എടുക്കുന്നതിനെകുറിച്ചാണ് ഇത്തവണ അമേരിക്കൻ മോം ചിന്തിക്കുന്നത്. 5 വയസുള്ള കുട്ടിക്ക്  മുതൽ സ്‌കൂളും സ്‌പെഷ്യൽ ക്‌ളാസും റ്റ്യുഷന് മേൽ റ്റ്യുഷനുമായി ജീവിക്കുന്ന ചില ജീവിതങ്ങൾ ഇടയ്ക്ക് കാണാറുണ്ട് - കൂടുതലും നാട്ടിൽനിന്നുള്ള വിശേഷങ്ങളിൽ.. ഇവിടെയും കാര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു വലിയ വ്യത്യാസം കളികൾക്കും പഠനേതരവിഷയങ്ങൾക്കും പഠനത്തോടൊപ്പം ഇവർ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യമാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനെ ബാധിക്കില്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ചില ഇന്ത്യൻ രക്ഷിതാക്കളെങ്കിലും മടിച്ചേനെ കുട്ടികളെ പന്തുകളിക്കാനും ബാറ്റ്മിന്റൺ പരിശീലനത്തിനും പിയാനോ ക്ലാസിനും ഇങ്ങനെ നെട്ടോട്ടമോടി  കൊണ്ടുപോകാൻ. രണ്ടുപേരും ജോലിക്ക് പോകുന്ന മിക്ക വീടുകളിലും  ഒന്നിൽക്കൂടുതൽ കുട്ടികളുണ്ടെങ്കിൽ അച്ഛനൊരിടത്തേക്കും 'അമ്മ മറ്റൊരിടത്തേക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് ഓടുന്ന കാഴ്ച ഇവിടെയും അപരിചിതമൊന്നുമല്ല. എങ്കിലും നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ അത് പഠനേതരവിഷയത്തിനാണല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ സത്യത്തിൽ ആ തിരക്കുകൾ നല്ലതാണെന്നും തോന്നും.

നാട്ടിൽനിന്നിത്രയും ദൂരെ താമസിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ സുഹൃത്തുക്കൾ ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ വലിയൊരു ഘടകമാണ്. അങ്ങനെയിങ്ങനെയൊക്കെ  എവിടെയെങ്കിലും സൗഹൃദസദസുകളിലെ  കൂടിച്ചേരലും വീടൊതുക്കലും അലക്കലും തുടക്കലും ഒക്കെയായി ശനിയും ഞായറും പോകുന്നത് തന്നെയറിയുന്നില്ല, മൊത്തത്തിൽ ഒന്നുഷാറാക്കി എടുക്കണമല്ലോ  എന്ന് തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഷെഡ്യുളിൽ നിന്ന് ഒരു ബ്രേക്ക് വേണമെന്ന് വിചാരിച്ചത്. എവിടേക്കെങ്കിലും ദൂരയാത്രയ്ക്ക് പോകാൻ വലിയ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല - വരുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ക്ഷീണിക്കുമല്ലോ (അല്ലാതെ മടി കാരണമല്ലേ എന്നുള്ള ചോദ്യം ഞാൻ തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു).  അപ്പോഴാണ് കുറേനാളായി മോനെ കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ഒരിടത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തത്. വീടിനു വളരെ അടുത്തുതന്നെയുള്ള ഒരു 'ആര്ട്ട് സെന്റർ' ആണ് - കലാകേന്ദ്രം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അർഥം മാറിപ്പോകുമോ എന്ന് നല്ല സംശയം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ആര്ട്ട് സെന്റര് എന്നുതന്നെ പ്രയോഗിച്ചത്. ഒരു വലിയ ആഡിറ്റോറിയവും, പലപല തരത്തിലുള്ള ശില്പങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പവിലിയനും ചേർന്ന ഒരിടമാണ് ഈ ആര്ട്ട് സെന്റർ.  അവിടെ കുട്ടികൾക്കായി വിവിധ തരത്തിലുള്ള ക്‌ളാസുകളും നടക്കാറുണ്ട് - പാട്ട്, വയലിൻ, ചിത്രം വര, ശില്പനിർമാണം , ബാലെ അങ്ങനങ്ങനെ. അങ്ങനെയുള്ളൊരു ഇടം - അവിടെ എല്ലാ മൂന്നാം ശനിയാഴ്ചയും ഫാമിലി ആര്ട്ട് വർക്ക്ഷോപ്പുകൾ നടക്കും, തികച്ചും സൗജന്യമാണേ - സ്ഥലപരിമിതി കാരണം  മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിട്ട് ചെല്ലണമെന്ന് മാത്രം. 

അങ്ങനെ വേഗം തന്നെ വരുന്ന ശനിയാഴ്ചക്ക് വേണ്ടി അവിടെ വർക്ക്ഷോപ്പിനു രജിസ്ടർ ചെയ്തു. കുഞ്ഞുങ്ങളേം കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അച്ഛനേം ഒക്കെ കൂട്ടി അവിടെച്ചെന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ആ ചെറിയ റൂമിലെ ഏതാണ്ടെല്ലാ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും  കുട്ടികളുണ്ട് - പക്ഷേ, ഇഷ്ടമായത് മിക്ക കുട്ടികൾക്കൊപ്പവും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ കൂടെയോ  അല്ലാതെയോ മുത്തശ്ശിമാരോ മുത്തശ്ശന്മാരോ ഉണ്ട്. അതായത് ഈ സമയം ഒരു പേരക്കുട്ടി- അപ്പൂപ്പനമ്മൂമ്മ ബോണ്ടിങ് ടൈം ആണ് അവർക്ക്. എത്ര രസമുള്ള ചിന്ത അല്ലേ?  ഇവിടെ മിക്കയിടങ്ങളിലും അണുകുടുംബങ്ങൾ തന്നെയാണ് - അച്ഛനും അമ്മയും ചെറിയ മക്കളും മാത്രം. വയസായ അപ്പൂപ്പന്മാരും അമ്മൂമ്മമാരും ഒന്നുകിൽ അസിസ്റ്റെഡ് ലിവിങ്  പോലെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലോ അധികം പരിപാലനാമാവശ്യമില്ലാത്ത ചെറിയ അപ്പാർട്മെന്റുകളിലോ ആയിരിക്കും താമസം. കോളേജിൽ പോകാൻ പ്രായമായ മക്കളും മാറിത്താമസിക്കും കേട്ടോ.  ഇവിടെയുള്ളവരെ  സംബന്ധിച്ച് സ്വതന്ത്രരാവുക, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുക എന്നതൊക്കെ ലിസ്റ്റിൽ പ്രഥമസ്ഥാനമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്. ജനിച്ചുവീഴുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഉൾപ്പെടെ അവകാശങ്ങളുള്ള വ്യക്തിയായി കാണുന്ന മനോഭാവം നമുക് മനസിലാക്കാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എന്നാൽ ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് ജനിച്ചുവീഴുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത കെട്ടുപാടുകൾ മനസ്സിലാകണം  എന്നുമില്ല. 

ഒരു കുഞ്ഞുമേശ ഞങ്ങൾക്കും കിട്ടി. ഹാലോവീൻ കഴിഞ്ഞുവന്ന ദിവസങ്ങൾ ആയതുകൊണ്ട് എവിടെത്തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയാലും അവിടെല്ലാം മിട്ടായിക്കൂട്ടം മാത്രം എന്നതുപോലെയാണ് കാര്യങ്ങൾ. ഇവിടെയും വർക്ക്ഷോപ് ക്‌ളാസ് നടത്തുന്ന മിസ്.നിക്കോൾ അതുകൊണ്ടുതന്നെ മിഠായികൾ കൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ ആർട്ട് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ അതിശയം ഒന്നും തോന്നിയില്ല മാത്രവുമല്ല വീട്ടിലുള്ള കുറേയെണ്ണം ഒഴിവാക്കാനുള്ള ക്രീയേറ്റിവ്‌ ഐഡിയ തന്നതിന് നിക്കോളിനൊരു മിട്ടായി അങ്ങോട് കൊടുത്താലോ എന്നും തോന്നി. കയ്യിലൊട്ടുന്ന ടൈപ്പ് ഒരു മിട്ടായി - പല നിറങ്ങളിലുള്ളവ ചേർത്തുചേർത്തു കൂട്ടിക്കുഴച്ചു കളർഫുൾ കളിമണ്ണുപോലെയാക്കി അതുംകൊണ്ട് പല പല രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കലായിരുന്നു ആദ്യപണി. ചെറുതിനു വലിയ ഉത്സാഹം ഒന്നും തോന്നിയില്ലെങ്കിലും മൂത്തവൻ നല്ലോണം കുഴച്ചുകുഴച്ചെന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടാക്കി.  എല്ലാ മേശകൾക്ക് ചുറ്റിലും അമ്മൂമ്മമാർ അപ്പൂപ്പന്മാർ കുഞ്ഞുകൈകളിൽ ചേർത്ത് ചപ്പാത്തിക്ക് കുഴക്കുംപോലെ മിഠായി കുഴക്കുകയാണ്. കുഴച്ചുണ്ടാക്കിയ മനുഷ്യരൂപവും, സ്നോമാനും, ആമയും ഒക്കെ ചന്തം നോക്കി കുഞ്ഞുകുട്ടികൾക്കൊപ്പം അവരും കുട്ടികളായി മാറുന്നു. പിന്നെ കുറേ പല നിറങ്ങളിലെ മിഠായികൾ ഓരോ ഗ്ലാസ് വെള്ളത്തിൽ അലിയിച്ചു ചായക്കൂട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കി. ആ ചായം വെച്ച് കളർ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി ചിലർ മറ്റുചിലർ നീണ്ടുനീണ്ടു റബർബാൻഡ്‌ പോലിരിക്കുന്ന ഒരു മിട്ടായിയുടെ ഇഴ പിരിച്ച് അത് മറ്റു ചായങ്ങളിൽ മുക്കി പല രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. 








ഞങ്ങൾ ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ട് അവിടെ അങ്ങനെ വിശ്രമിക്കുമ്പോളാണ്  നാല് പേരക്കുട്ടികളേയും കൊണ്ടുവന്ന ഒരു മുത്തശ്ശി ഞങ്ങൾക്ക് ഇതുപോലെയുള്ള വേറെയിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉള്ള വിവരം തരുന്നത്.  അതിലൊരെണ്ണം ആ പവിലിയന് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയുള്ള മറ്റൊരു കടയിലാണ്. ശില്പമുണ്ടാക്കലും ചിത്രം വരയുടെ വഴികളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചെറുതായി ബോറടിച്ചുതുടങ്ങിയ കുട്ടീസുകളെയും പൊക്കി ഞങ്ങൾ അടുത്തിടത്തേക്ക്  നീങ്ങി. ജോ-ആൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ക്രാഫ്റ്റ്-ഫാബ്രിക്  കടയാണ് ലക്‌ഷ്യം. പല തരത്തിലുള്ള തുണിത്തരങ്ങൾ, പല തരത്തിലുള്ള ക്രാഫ്റ്റ് സാധനങ്ങൾ, വീടലങ്കാരപ്പണികൾക്കും വസ്ത്രാലങ്കാരപ്പണികൾക്കും ഒക്കെയുള്ള സാധനങ്ങൾ കിട്ടുന്നയിടമാണ് ജോ -ആൻ. അമ്മാതിരി താല്പര്യമുള്ള ആളുകളുടെ പറുദീസയാണ് ഇവിടം. ക്രിസ്തുമസിന് മുന്നോടിയായി പലപ്പോഴും കുട്ടികൾക്ക് ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ് ജിഞ്ചർ-ബ്രെഡ് വീടുണ്ടാക്കുക എന്നത്. വലിയ ബിസ്കറ്റുപലകകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു വീടാക്കുക, എന്നിട്ടു വെള്ളഫോണ്ടന്റുപയോഗിച്ചു മേൽക്കൂരയിൽ മഞ്ഞുണ്ടാക്കുക, പല തരത്തിലുള്ള മിഠായികൾ ഉപയോഗിച്ച് മേൽക്കൂരയൊക്കെ വിളക്കുകൾ പോലെ അലങ്കരിക്കുക, ക്രിസ്തുമസ് മരങ്ങളും സ്നോ മാനുമൊക്കെ അവനവന്റെ സർഗ്ഗശക്തി പോലെയും മനോധർമ്മം പോലെയും ഉണ്ടാക്കി രസിക്കുക. സാധാരണ എല്ലാത്തവണയും  വീട്ടിൽ ഇതിന്റെ ഒരു പാക്കറ്റ് വാങ്ങി ഒരു ദിവസത്തെ മുഴുവൻ പ്രോജക്ട് ആക്കുകയാണ് പതിവ്, അതും പലപ്പോഴും അത്ര സുഖകരമല്ലാത്ത എന്ടപ്രൊഡക്ടുമായിട്ട്. പക്ഷേ, ഇവിടെ കടയിൽ ചെന്നതുകൊണ്ട് രണ്ടു ഗുണമുണ്ടായി; ഒന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് അമ്മൂമ്മമാരും കൂടി എങ്ങനെയാണു ഈ വീട് ശരിക്കും ഒട്ടിച്ചുണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞുതന്നു. രണ്ട്, അവിടെ അന്നെത്തിയ എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും അവരോരോ ജിഞ്ചർ ബ്രീഡ് വീടിന്റെ കിറ്റ് കൊടുത്തിട്ട് അവിടെത്തന്നെയിരുത്തി ചെയ്യിക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടു കുട്യോളും പിന്നെ കുട്ടികളുടെ മനസുളള ഒരമ്മയും കിട്ടിയ അവസരം ഒട്ടും പാഴാക്കാതെ ഇഞ്ചിവീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി മേൽക്കൂര മുഴുവൻ മഞ്ഞുകോരിയൊഴിച്ചും പലവർണവിളക്കുകൾ ഒട്ടിച്ചും അലങ്കരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്കിടെ മിട്ടായി തിന്നാൽ മാത്രമാണ് എന്റെ ഐറ്റം എന്ന മോഡിലേക്ക് മാറിയ കുഞ്ഞനെ അച്ഛൻ നോക്കിയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് വീടിന്റെ കുറേഭാഗത്തെങ്കിലും ഒട്ടിക്കാൻ വിളക്കുകൾ തികഞ്ഞു.

അങ്കം തുടങ്ങുന്നു!




സോറി! 'അമ്മ തിരക്കിലാണ് ;)  മിട്ടായി തിന്നുന്ന കുഞ്ഞനും

പിന്നീന്ന് പിച്ച് കിട്ടീട്ടാണോ മൂത്തോൻ കരയുന്നതെന്ന് ദൈവത്തിനറിയാം! 



ഉച്ച കഴിഞ്ഞു  പലനിറച്ചിത്രങ്ങളും, മധുരമുള്ള കളിമണ്ണും, പിന്നെ അലങ്കരിച്ചുഷാറാക്കിയ ഒരു ജിഞ്ചർ ബ്രെഡ് വീടുമായി വീട്ടിലേക്ക് വന്നുകേറുമ്പോൾ മനസ് നല്ലതുപോലെ ഒന്ന് റീഫ്രഷ്ഡ്  ആയിരുന്നു.  A day well spent!  തിരക്കുകളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാതെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു മത്സരവുമില്ലാതെ ആ നിമിഷം മാത്രം ആസ്വദിക്കുക എന്നത് നിങ്ങൾ ചെയ്യാറുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ഇടക്കെപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പോസ്ബട്ടൺ അമർത്തുക, എന്നിട്ടു കുട്ടികൾക്കൊപ്പം പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു അജണ്ടയുമില്ലാതെ, സമയത്തിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തലുകളില്ലാതെ അവർക്കൊപ്പം ചിലവഴിക്കുക. വീണ്ടും വന്നു പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് അതുവരെ കേൾക്കാത്ത മധുരസംഗീതമായിരിക്കും ഉറപ്പ്! 

ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജിഞ്ചർ ബ്രെഡ് ഹൌസ് 





Sunday, February 10, 2019

മിൽവാക്കിയും മകരവിളക്കും പിന്നെ ഞാനും

         ചെറുപ്പത്തിലെ എന്റെയൊരു അടയാളം തന്നെ "ആ ചന്ദനമിട്ട കൊച്ച് " എന്നതായിരുന്നു. ഒരു പക്കാ അമ്പലവാസിയായിരുന്ന എന്നെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാണണമെങ്കിൽ വീടിന് ഇടതുവശത്തേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടമോടിയാൽ ഇടിച്ചുനിൽക്കുന്ന   വല്യമ്പലം എന്ന ശങ്കര നാരായണ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലോ, വീടിനു വലതുവശത്തുള്ള കൊച്ചമ്പലമെന്ന അമ്മൻകോവിലിലോ നോക്കണമായിരുന്നു. മണ്ഡലകാലവും ഉത്സവകാലവും ഏതാണ്ട് ഇരുട്ടുവെളുക്കും വരെ ഞാനും കൂട്ടാരും ഇങ്ങനെ  ഒരമ്പലത്തിൽ നിന്ന് മറ്റേതിലേക്ക് കറങ്ങിക്കറങ്ങി നടക്കും. അയ്യപ്പൻവിളക്കുകൾ എന്നുമുണ്ടാകും മണ്ഡലകാലം തുടങ്ങിയാൽ. കൊച്ചമ്പലത്തിലെ പാട്ടിന്റെ സ്ഥലത്തു ആദ്യമേ എത്തും എല്ലാ ഭജനയും കൂടെപ്പാടും - ശരണം വിളികളിൽ ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ എന്റെ ശബ്ദമാകും കേൾക്കുക . ഒക്കെ കഴിയുമ്പോൾ അവലും മലരും നേദ്യപ്പായസവും ഒക്കെയായി ഓരോ അയ്യപ്പവിളക്ക് ദിവസവും ജോറാണ്.  അയ്യപ്പനും ശങ്കരനാരായണ സ്വാമിയും സ്വന്തം ആളായിത്തോന്നുന്നതും വേറെ കാരണം കൊണ്ടല്ല. ഗണപതിയെ  ആണേൽ അന്നേ നമ്മുടെ ബ്രോ ആയിട്ടാണ് കാണുന്നത് - ആളെക്കണ്ടാൽ ആർക്കും ഒരു കൗതുകം തോന്നിപ്പോകും എന്നത് വേറെ കാര്യം.


        ജീവിതം പല ചാലുകളിലൂടെയോടിയെത്തിയത് മഞ്ഞുറയുന്ന മിൽവാക്കിയിലാണ്. താരതമ്യേന വളരെകുറച്ചു മലയാളികൾ മാത്രമുള്ള ഒരു സ്റ്റേറ്റ് ആണ് മിൽവാക്കി ഉൾപ്പെടുന്ന വിസ്കോൺസിൻ. കുറച്ചു മലയാളികളെ ഇവിടെ എത്തി ഏകദേശം ഒരു വര്ഷം കഴിഞ്ഞു പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആശ്വാസം പറയത്തിനെളുതല്ല! ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ സംസ്ഥാനക്കാർക്കും കൂടി ഇവിടെ ഒരു അമ്പലമുണ്ട് - ശനിയും ഞായറും രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ജനകീയ അമ്പലം- ഹിന്ദു ടെമ്പിൾ ഓഫ് വിസ്കോൺസിന്. പേരൊക്കെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും ഇന്നുവരെ അവിടെ ആരെയും ഹിന്ദു ആണോ ക്രിസ്ത്യൻ ആണോ സിഖ് ആണോ എന്നൊന്നും നോക്കി മാറ്റുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ആദ്യമാദ്യമൊക്കെ ഞങ്ങൾ അവിടെ പോകുന്നത്  ഞായറാഴ്ച ഒരു ഉച്ച ഉച്ചര ആകുമ്പോഴാണ് - ഒരു വെടിക്ക് രണ്ടു പക്ഷിയാണ് ഉദ്ദേശം. അത്യാവശ്യം അമ്പലം കറങ്ങലും ആകും ഉച്ചയ്ക്കത്തെ ഫുഡടിയും നടക്കും. എല്ലാ മാസവും ആദ്യത്തെ ശനിയാഴ്ച മലയാളികളുടെ വകയാണ് വൈകുന്നേരത്തെ പൂജ - മലയാളികളുടെ സ്വന്തം ദൈവം അയ്യപ്പൻ ആണല്ലോ, അതുകൊണ്ട് മാസത്തിലെ ആദ്യ ശനിയാഴ്ചകളിലെ വൈകുന്നേരങ്ങൾ സ്വാമി ശരണം വിളികൾക്കായി ബുക്ക് ചെയ്തു. 


       കുട്ടിക്കാലത്തേക്കൊരു തിരിച്ചുപോക്കായിരുന്നു ആ ഭജന ദിനങ്ങൾ. പണ്ട് പാടിപ്പാടി മനസിലുറച്ച പാട്ടുകൾ ആരെങ്കിലും കേട്ടാലെന്ത് കരുതുമെന്നോർക്കാതെ വീണ്ടും എടുത്തു പെരുമാറാൻ കിട്ടുന്ന ചാൻസ്. "തേടി വരും കണ്ണുകളിൽ ഓടിയെത്തും സ്വാമിയും " " എൻ മനം പൊന്നമ്പലം തിൽ നിന്റെ ശ്രീരൂപ"വുമൊക്കെ ഒരിക്കൽക്കൂടി എന്നെയാ പാവാടക്കാരിയാക്കും. കുഞ്ഞുങ്ങളോടിക്കളിക്കുന്ന അമ്പലവും മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഇങ്ങനെ കൂടുന്നൊരു മലയാളി കൂട്ടവും നല്ല രസാണ്. 
മണ്ഡലകാലം ആയാൽ മകരവിളക്ക് പൂജയ്ക്കുള്ള ദിവസം നേരത്തെ കൂട്ടി ഉറപ്പിക്കും.  സ്ഥിരമായി വ്രതമെടുത്തു മാലയിട്ട്  അന്നത്തെ ദിവസം അമ്പലത്തിൽ പൂജയൊക്കെ ചെയ്ത്, പ്രതീകാത്മകമായിട്ടൊരുക്കിയ പതിനെട്ടുപടിയിൽ പടിപൂജ നടത്തി കേട്ട് നിറച്ചു ശരണം വിളിച്ചു സ്വാമിമാർ മാല ഊരും.  'അയ്യനയ്യപ്പ സ്വാമി'യിൽ തുടങ്ങി ശരണം വിളികൾ മുഴക്കി  ഹരിവരാസനം ചൊല്ലി  ഇക്കൊല്ലത്തെയും മകരവിളക്ക് ഞങ്ങൾ ഈ മാസം ഇവിടുത്തെ അമ്പലത്തിൽ കൂടിച്ചേർന്നു ചെയ്തു. കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിൽ കേരളത്തിലുണ്ടായ  ശബരിമല പ്രവേശനത്തിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉള്ളവരാണ് ഇവിടെയും. പക്ഷേ, ഒരുമിച്ചുകൂടലുകളിൽ എല്ലാവരും പ്രവാസികൾ മാത്രമാകുന്നു. അതല്ലെങ്കിലും എന്തിൽ നിന്നെങ്കിലും ദൂരെ  മാറിനിൽക്കുമ്പോഴാണല്ലോ നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയുണ്ടാകുന്നത്.  ഒരിക്കലും എൻ്റെ ഓർമകളാകില്ല ശബരിമല എന്നോർക്കുമ്പോഴോ അയ്യപ്പപ്പാട്ടുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴോ അടുത്ത തലമുറയ്ക്കുണ്ടാകുക. 


        ഇവിടെയുള്ള എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും നാട്ടിൽ ആഘോഷിച്ചിരുന്നവയും കഴിയുന്നവയൊക്കെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും തോന്നാറുള്ളത് ആഘോഷങ്ങൾ എല്ലാം കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നാണ് - അവരുടെ ഓർമകൾക്ക് വേണ്ടി.  നമ്മളെല്ലാവരും ചെയ്യുന്നത് 20 -30 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കുറേ മുതിർന്നവർക്ക് കുട്ടിക്കാലത്തിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് ഒരീറമോടെ നൊസ്റ്റു അടിക്കാനുള്ള വകയുണ്ടാക്കുക എന്നതാണ്. അങ്ങനെ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടവരെ സമ്പന്നരാക്കാം. മക്കളുടെ ഭാവിയിലേക്ക് ഹരിവരാസനം കൊണ്ടൊരു സ്നേഹമയമായ കുട്ടിക്കാല ഓർമ്മ  - അതാണ് ഞങ്ങളുടെ മകരവിളക്ക് ആഘോഷം! 




Tuesday, January 15, 2019

'YES' പറയാം നമുക്ക്

പുതുവര്‍ഷത്തിലേക്ക് പറ്റിയൊരു പ്രതിജ്ഞയെക്കുറിച്ചാണ് ഇത്തവണ 'അമേരിക്കന്‍ മോം' നു സംസാരിക്കാനുള്ളത്. എല്ലാക്കൊല്ലവും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ റെസോലുഷന്‍സ് നമ്മളെല്ലാവരും എടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും, ചിലത് നടക്കും ചിലത് പരാജയപ്പെടും. ഇത്തവണ നമുക്ക് മക്കളേയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തൊരു ശ്രമമാകട്ടെ.

എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യമാകും ചില കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകളിലൊന്ന് 'NO' എന്നാകും. ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്തുകൊണ്ടാണ് പറയാന്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്  തീര്‍ത്തും നിഷേധപരമായ ഒരു വാക്കില്‍ അവരുടെ വൊക്കാബുലറി തുടങ്ങുന്നതെന്ന്? കാരണം അവര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുകേള്‍ക്കുന്ന വാക്ക് അതാണ്. അപ്പോള്‍ അതവരുടെ മനസില്‍ പതിയും, പതിയുംതോറും പറയും. പിന്നീട് 'NO' പറയേണ്ട അവസരങ്ങളിലേക്ക് വളരുമ്പോള്‍ സോഷ്യല്‍ കണ്ടിഷനിംഗ് മൂലം അവരത് മറക്കുകയും ചെയ്യും. ഇവിടെ ചെറിയവന്‍, രണ്ടര വയസുകാരന്‍, ഡേ കെയറില്‍ പോകാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ആറു മാസം ആകുന്നു. ഇങ്ങോട് പറയുന്ന NO യുടെ ആഴവും പരപ്പും ഒക്കെ കൂടാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോളാണ് അതിനെക്കുറിച്ച് കാര്യമായിട്ട് ആലോചിച്ചത് എന്ന് പറയാം. 

ഇക്കൊല്ലത്തെ നമ്മുടെ റെസോലുഷന്‍ 'NO'കള്‍ കുറയ്ക്കാനുള്ളതാകട്ടെ. എല്ലാ പ്രതിജ്ഞയും പോലെ ഇതും നടപ്പിലാക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. 30 കിലോ അധികഭാരമുള്ള ഒരാള്‍ 25 കിലോ ആദ്യമാസത്തില്‍ കുറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതില്‍ എത്രത്തോളം അപ്രായോഗികത ഉണ്ടോ അത്രയും തന്നെ ഇതിലും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നമുക്കും ആ സ്ലോ and സ്റ്റെഡി രീതിയില്‍ പോയിനോക്കാം. ഈ ആശയം 'Yes Day' എന്ന ആമി ക്രൂസിന്റെ ബുക്കില്‍ നിന്ന് കടമെടുത്തതാണ്. വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ ഒരു മുഴുവന്‍ ദിവസം സമ്മതദിനം അഥവാ YES Day ആക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ് ആ ബുക്കിലെ ഉള്ളടക്കം. നമുക്കതിനെ എങ്ങനെ ഒരു ജീവിതശൈലി ആക്കിമാറ്റാന്‍ പറ്റുമെന്നാണ് നോക്കേണ്ടത്.

ആദ്യപടിയായിട്ട് കുട്ടികള്‍ക്ക് ഒരു 'Yes Day' കൊടുക്കുക - മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മതി  അല്ലെങ്കില്‍ രണ്ടു മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഇനി അതും പറ്റില്ലെങ്കില്‍ ആറു മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍.  രണ്ടര വയസിനു മുകളിലുള്ള കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞിട്ട് വേണം ചെയ്യാന്‍. ഈ ഘട്ടം ഘട്ടം പരിപാടി തുടങ്ങും മുന്‍പ് കുട്ടികളെക്കൂടി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് കുറച്ചു ഫാമിലി റൂള്‍സ് ഉണ്ടാക്കണം.  കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്ന അച്ചടക്കനിയമങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ഫലപ്രദമാണ്. സ്വയം ഉണ്ടാക്കുന്നവ ലംഘിക്കാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ തോന്നും എന്നാണ് അനുഭവം. 

റൂള്‍ (1): അന്നത്തെ ദിവസം എത്ര പണം ചിലവാക്കാം  - അതൊരു സാധാരണ ദിവസത്തെ കുട്ടികളുടെ 'അലവന്‍സ്' ലും കൂടരുത്.  അല്ലെങ്കില്‍ വളരെപ്പെട്ടെന്നു തന്നെ നിങ്ങള്‍ പാപ്പരായിപ്പോകും!

റൂള്‍ (2): പോകാവുന്ന ദൂരത്തിന് പരിധി വെക്കുക - ഡല്‍ഹിയിലിരിക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള തറവാട്ടുവീട്ടിലേക്ക് എത്തുകയെന്നത് ഒഴിവാക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം! 

റൂള്‍ (3): ജീവനോ ആരോഗ്യത്തിനോ അപകടം ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ഏത് ആവശ്യത്തിനെയും വേണ്ട എന്ന് വെക്കാനുള്ള വീറ്റോ പവര്‍ നമ്മുടെ കയ്യിലാണ് എന്നത് അവരെ മനസിലാക്കിക്കുക. അത് വളരെ പ്രധാനം ആണ്. 


ഒരിക്കല്‍ ഈ റൂള്‍സ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് അങ്ങോടും ഇങ്ങോടും ഒരു സമവായത്തില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ കുട്ടികളോട് തന്നെ ഒരു ദിവസം തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ പറയുക. പുതുവത്സരത്തുടക്കം ആയതുകൊണ്ട് ഫെബ്രുവരിയിലെ തന്നെ ഒരു ദിവസം ആയിക്കോട്ടെ. കുട്ടികളോട് തന്നെ YES Day കലണ്ടറില്‍ മാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിടാനും പറയുക. ഇത് അവരുടെ ആവേശം കൂട്ടും. നല്ലതുപോലെ മുന്നൊരുക്കം നടത്താനും കുട്ടികള്‍ക്ക് സമയം വേണമല്ലോ. പേടിക്കണ്ട, മിക്കപ്പോഴും അവര്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന ഐഡിയകള്‍ നമ്മുടെ കണ്ണ് തള്ളിക്കും! 

ചില സമയത്ത് നമ്മള്‍ പറയുന്ന ഒരു നിസാരമായ സമ്മതം മൂളല്‍ പോലും കുഞ്ഞുങ്ങളെ അളവില്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചേക്കും. അങ്ങനെയുള്ള സന്തോഷം മാത്രമല്ല കേട്ടോ 'YES ഡേ' തരുന്നത് - നമ്മള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് അധികാരവും നല്‍കുകയാണ്. മിക്കപ്പോഴും നമ്മളാകും എല്ലാത്തിന്റെയും അവസാന വാക്ക്. ഒരു ദിവസം എവിടെ പോകണം, എങ്ങനെയൊക്കെ സമയം ചിലവാക്കണം, എന്തൊക്കെ വീട്ടിലേക്ക് വാങ്ങണം etc etc. ഒരു ദിവസം നമുക്ക് ആ നിയന്ത്രണത്തിന്‍റെ കടിഞ്ഞാണ്‍ കുട്ടികളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്താലോ? നല്ല രസാണ്‌ന്നെ. കൊടുത്തുനോക്കൂ, കുട്ടികളുടെ ആശയങ്ങളും ആത്മനിയന്ത്രണവും എങ്ങനെയാണ് പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് സ്വയം അനുഭവിച്ചറിയൂ.

On a Xmas Day

ഈ ആശയം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞുള്ള നിങ്ങളുടെ അനുഭവം, അതില്‍നിന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത് എന്താണ് എന്നൊക്കെ എന്നെയും എഴുതി അറിയിക്കുക - എന്തോരം കാര്യങ്ങള്‍ പഠിക്കാനുണ്ടാകും നമുക്കതില്‍ നിന്നൊക്കെ -എഴുതാന്‍ മറക്കണ്ട aarshaabhilash@gmail.com.

ഇനി ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളിലെ 'നോ' പറച്ചില്‍ കുറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു എളുപ്പവഴി -  നമ്മള്‍ അവരോട് ഒരു ദിവസം NO പറയുന്നത് എത്രവട്ടമാണെന്ന് എണ്ണിനോക്കുക. ഇതില്‍ എവിടെയൊക്കെ "NO" എന്നലാറാതെ മറ്റേതെങ്കിലും രീതിയില്‍ പറയാമെന്നു ഒന്നാലോചിക്കുക. ഉദാഹരണത്തിന് ചോക്ലേറ്റ് വേണമെന്ന് വാശിപിടിക്കുന്ന രണ്ടു വയസുകാരനോട് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ ചോക്ലേറ്റ് തരാന്‍ പറ്റാത്തത് എന്ന് പറയാം - ഒറ്റത്തവണ- അതിനുശേഷം കുഞ്ഞ് കരയുന്നു എങ്കില്‍ കരയാന്‍ വിടുക, ആള്‍ക്ക് ദേഷ്യം നിരാശ ഒക്കെ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള സമയമാണത്- let them do that! ആ ഒരു സങ്കട/നിരാശ/പരിഭവ നിമിഷം കഴിയുമ്പോള്‍ അവരത് മറക്കും. ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് നോ പറയുന്നതിലും ഫലപ്രദം ആണത് (പരീക്ഷിച്ചു വിജയിച്ച ഞാന്‍ ഗ്യാരന്റി) 

Its jumping time! 
                                                               (OURKIDs January 2019)