ഒരു തവണ വായിച്ചു -രണ്ടു തവണ വായിച്ചു.. ദാ ഞാനിപ്പോള് മൂന്നാമത് തവണയും ഈ ആപ്പിളിനെ കടിച്ചു മുറിച്ചു കഴിച്ചിരിക്കുന്നു - ഇനി മധുരം മാത്രമാണോ,പുളിപ്പുണ്ടോ ഇടയ്ക്കൊന്നു കയ്ച്ചോ എന്നൊക്കെ മറ്റുള്ളവരോട് കൂടി പറയാം എന്നൊരു ശ്രമം (ആദ്യ വായന കഴിഞ്ഞപ്പോള് എഴുതാനിരുന്നു എഴുതിയില്ല. രണ്ടാം വായനയില് എനിക്കിതിനൊരു ആസ്വാദനം എഴുതാനാകില്ല എന്ന് തോന്നി. മൂന്നാം വായനയില് ഇനി ഉടനെ വായിക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് ഈ ആസ്വാദന കുറിപ്പ് എഴുതുന്നു -തീര്ത്തും ഒരു സാധാരണ വായനക്കാരിയുടെ ആസ്വാദനം :) )
"ആപ്പിള്"
സിയാഫ് അബ്ദുള്ഖാദിര്
കൃതി ബുക്സ് - വില 65 Rs
15 കഥകള് - 15 ജീവിതം -15 വ്യത്യസ്ത അനുഭവം അതാണ് ശ്രീ.സിയാഫ് അബ്ദുള്ഖാദിര്ന്റെ ആദ്യ പുസ്തകം നമുക്ക് തരുന്നത് . ആദ്യത്തെ രണ്ടു കഥകളായ 'ആപ്പിളും', 'ഒരു തവളയുടെ ചരിത്രത്തില് നിന്നൊരേടും' പിന്നെ അവസാന കഥയായ 'മറവിയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കെറ്റും' ബ്ലോഗിലൂടെയും മറ്റും വായിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ഞാന് ആദ്യമായി വായിച്ചത് ആപ്പിള് ആണ് -അന്ന് ഞാന് അതിശയിച്ചത് ചെറുപ്പകാലത്ത് റഷ്യന് കഥകളുടെ വിവര്ത്തനം വായിച്ചപ്പോള് തോന്നിയ ഒരു അനുഭവം ഈ കഥ വായിച്ചപ്പോള് എനിക്കുണ്ടായി. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി അധികം കാണാത്തത് ആണല്ലോ എന്ന് കരുതി - മിയ എന്ന പെണ്കുട്ടിയെ സ്കൂള് കുട്ടികള്ക്ക് പോലും വായിക്കാന് ഇഷ്ടമാകും എന്ന് തോന്നി. അതില് നിന്ന് തവളയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോള് ഞാനാകെ കുഴങ്ങി - ഇത് നമ്മുടെ മുത്തശ്ശി കഥ അല്ലെ, ഇതെപ്പോ ഈ രീതിയില് ആയി എന്ന്. അവസാനം വരെ എങ്ങോട്ടെക്കാണു പോകുന്നതെന്ന് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച് ആ തവളച്ചാര് നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തില് നിന്ന് ദേ ഒരു ചാട്ടം -ഇന്നിലേക്ക്. അവിടെയാണ് ആ കഥ നമ്മളോട് സംവദിക്കുന്നത്!
'മറവിയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ്' സ്വന്തം അനുഭവം ആണോ എന്ന് തന്നെ തോന്നിപ്പോകും വിധത്തിലാണ്,അത്രയും സ്വാഭാവികതയോടെ ആണ് ഈ കഥവണ്ടിക്കാരന് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് - ഞാന് ആദ്യം വായിച്ച രണ്ടില് നിന്നും തീര്ത്തും വ്യത്യസ്തമായ ശൈലി . പക്ഷെ ഇത് ഒരു ഭാവനാത്മക കഥ എന്നതിലുപരി ഒരു അനുഭവ കഥയായി തോന്നിയതിനാല് എനിക്ക് കൂടുതല് ഇഷ്ടമായത് ഈ കഥയാണ്.
'വൈകിയോടുന്ന വണ്ടി ' , 'യൂത്തനെഷ്യ ' എന്നിവ നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കും ഇത് സംഭവിച്ചതോ, സംഭവിക്കാന് പോകുന്നതോ നമ്മള് കണ്ടതോ എന്നൊക്കെ. പക്ഷെ ഈ രണ്ടു കഥയിലും എനിക്ക് അനുഭവിക്കാനായ പൊതുവായ കാര്യം രണ്ടിടത്തും മനപൂര്വമായ ഒരു ശ്രമം ഉണ്ട് -വായനക്കാരനു ന്യായാന്യായങ്ങള് കണ്ടു പിടിക്കാന്. അത്തരം പഴുതുകളും വായനയുടെ ഭാവനയും ഇട്ടാണ് ഈ കഥകള് രണ്ടും അവസാനിക്കുന്നത്.
'ഭൂതം' 'ദൈവത്തിന്റെ അമ്മ' 'തൃക്കാല് സുവിശേഷം' - ദൈവത്തിന്റെ അമ്മയായാലും അമ്മമാര് എന്നും അമ്മമാര് തന്നെയെന്നു ഒരു പറയാ പറച്ചില് . ചില പെണ്ഭാവനകള് -അതില് വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ . ഉള്ളതില് വെച്ച് എനിക്ക് അധികം ഇഷ്ടമാകാത്ത ഒരു വായന സമ്മാനിച്ച കഥയാണ് തൃക്കാല് സുവിശേഷം - കുറച്ചൊരു കയ്പ്പ് രസം ഇവിടെ :) .എന്നാല് ഭൂതത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോള് ഭാവനയും പ്രായോഗിക ജീവിതവും കൂടിക്കലരുന്നു - അവസാനിപ്പിച്ച രീതിയില് 'ഭൂതം' എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു , - പക്ഷെ, ഒരേ ഒരു കാര്യം മാത്രം തോന്നി , കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം ഈ കഥ വായിക്കുമ്പോള് അവസാനത്തിനൊരു ആമുഖം കൊടുക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന്.
'സുഷിരക്കാഴ്ച്ചകള്' - ഒറ്റ പേജില് ഒതുക്കിയ ഈ കഥ ഒരു കാര്യം നമ്മിലേക്ക് എത്തിക്കാന് വലിച്ചു നീട്ടി പറയേണ്ട എന്നാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത് . മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തുറന്നു കിടക്കുന്ന ഏതു സുഷിരത്തിന് പിന്നിലും ഒരു കണ്ണുണ്ട് എന്നൊരു ചിന്ത.
'കാസിനോ' -വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞാന് തന്നെ കഥാകൃത്തിനോടു ചോദിച്ചു ,ഇതെവിടെ നടക്കുന്ന കഥ ആണെന്ന്. ഇതെവിടെയും നടക്കാം എന്ന ഉത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ. കഥകള് വായിക്കുമ്പോള് നമ്മള് ജീവിക്കുന്ന സ്ഥലം കൂടി അതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ , ഉണ്ടെന്നു കാസിനോ വായിച്ചപ്പോള് തോന്നി. അന്ത്യം പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ -പക്ഷേ അതിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന വഴികള് !
എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ച ഒരു കഥയാണ് ' ഗൃഹപാഠങ്ങള്' -തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ അവസാനം , പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ട് അങ്ങനെ ഒരു കാര്യം എഴുതിയ ആളും കഥയിലെ കുട്ടിയും ചിന്തിച്ചു എന്നൊരു ചോദ്യചിഹ്നം ബാക്കി - സത്യത്തില് എന്നെ വളരെയേറെ ചിന്തിപ്പിച്ച ഒരു കഥയാണ് അത്. അമ്മ എന്ന കഥാപാത്രം ചെയ്യുന്നതില് നിന്ന് നമുക്ക് കാണാന് ആകാത്ത ഒരു ആംഗിള് :(
'മനോരോഗിയുടെ ആല്ബം' - നമുക്കൊക്കെ അറിയുന്നുണ്ടാകും ഇങ്ങനെ വാച്ച് നോക്കുന്ന ചിലരെ. എഴുതിയ ആള്ക്ക് അങ്ങനെ ആരെയെങ്കിലും അറിയുമോ എന്ന് , അനുഭവം ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ എഴുതി എന്ന് വായനക്കാര് ചോദിക്കുമ്പോള് ആ കഥ വിജയിക്കുന്നു. സ്വയം തോന്നാം -നമ്മള് അതിലുണ്ടെന്നു :)
'ഗുരു അത്ര തന്നെ ലഘു' അത്ര ലഘു അല്ലെ അല്ല :). ചില പ്രയോഗങ്ങളുടെ മനോഹാരിത ചില സങ്കല്പങ്ങള് അത് ആണ് ഈ കഥയെ ലഘു അല്ലാതെ ആക്കുന്നത്. ഈ കഥയില് നിന്ന് കൊണ്ട് 'ആറാമന്റെ മൊഴി ' ഒന്ന് കൂടി വായിക്കുമ്പോള് പല മൊഴികളും കള്ളമായി മാറുന്നു. അതിലെ വിവരണ രീതി ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
ഈ കഥകളിലൂടെ ഒക്കെ കടന്നു പോകുമ്പോള് പണ്ട് പഠിക്കാന് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ലേഖനം ഓര്ത്തു പോയി -കഥയെഴുത്തിന്റെ വിവിധ രീതികളെ കുറിച്ച് , സ്വയം നായകനായി കഥ പറയുന്നതും മറ്റൊരാളുടെ കഥ പറയുന്നതും അങ്ങനെ ഉള്ളതൊക്കെ ചേര്ന്ന് MT യുടെ ഒരു ലേഖനം ആണെന്നാണ് ഓര്മ്മ. ഈ കഥകളില് പലതിനും പൊതുവായ ഒരു ശൈലി ഇല്ല -അല്ലെങ്കില് ശ്രീ.സിയാഫ് ഈ രീതിയിലാണ് എഴുതുക എന്ന് നമുക്ക് ഇതില് നിന്ന് മനസിലാക്കാന് സാധിക്കുക ഇല്ല . അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയും. ആദ്യ രണ്ടു കഥകളില് കാല്പ്പനികതയുടെ -സങ്കപ്പ ലോകത്തിന്റെ അതിയായ സ്വാധീനം ഉണ്ടെങ്കില് മറ്റുള്ള കഥകള് ആ ശൈലിയുടെ ഒരു സൂചന പോലും നല്കുന്നില്ല.
വായിക്കാത്ത കഥയെക്കുറിച്ച് ഉള്ളടക്കം മറ്റൊരാള് പറഞ്ഞു കേള്ക്കുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആളായത് കൊണ്ട് കഴിവതും ഈ കഥകളുടെ ഉള്ളടക്കം പറയാതെ പറഞ്ഞാണ് ഈ കുറിപ്പ് തയ്യാറാക്കിയത് - കുറിപ്പ് ദുരൂഹമായി തോന്നാം , പക്ഷെ കഥകള് ദുരൂഹം അല്ല തന്നെ :).
ഈ കഥവണ്ടി ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം മുന്നോട്ടേക്ക് പോകട്ടെ എന്നാണ് ആശംസ. ഒപ്പം സിയാഫിക്കയുടെ കഥകള് നമുക്ക് പുസ്തക രൂപത്തില് വായിക്കാന് അവസരം തന്ന കൃതി ബൂക്സിനോട് നന്ദിയും .
(കഥാകൃത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പോട് കൂടിയ ഒരു കോപ്പി കടല് കടന്നു എന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോള് സത്യം പറയാമല്ലോ ഈ ബുക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു ഒരു സഹായവും ചെയ്തില്ല എങ്കിലും ഞാനും കൂടി അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വിചാരിക്കാതെ ബൂക്കയച്ചു തന്നതിന് വീണ്ടും വീണ്ടും സിയാഫിക്കയോട് നന്ദി പറയാതെ വയ്യ )
========================================================================
ഈ കാണുന്ന ലിങ്കിലൂടെ പോയാല് ആപ്പിള് മേടിക്കാം :)
http://www.indulekha.com/apple-stories-siyaf-abdhulkhadir
